Τριαντα κατι χρονια κακοποιησης,σε βαθμο κακουργηματος.Παρατημενα χωρις την παραμικρη φροντιδα-ουτε σκουπισμα-μεσα στο αυτοκινητο χειμωνα-καλοκαιρι,φορεμενα κατω απο το προσοφθαλμιο της φωτογραφικης μου μηχανης,να τα πιεζω συνεχως στις κογχες των ματιων μου.Ο ιδρωτας μου,στεγνωσε πανω τους τοσες φορες,που οξειδωσε τελικα το μεταλο μεσα απο το πλαστικο στους βραχιονες.Οι βραχιονες οι ιδιοι,μοιαζουν ετοιμοι να διαλυθουνε.
Χτες τα θυμηθηκα,πηγα τα εβγαλα απο το αυτοκινητο,πηρα τα καθαρισα σχολαστικα,και διαπίστωσα οτι οι φακοι ΔΕΝ εχουνε το παραμικρο σημαδι,γρατσουνια κ.λ.π.Πριν λιγο τα φορεσα στο πρωινο μου περπατημα,και,η εικονα που εχεις κοιτωντας απο μεσα τους,ειναι καταπληκτικη.
Τα χρωματα πραγματικα ουδετερα (οπως θα πρεπε να ειναι με ολους του γκρι φακους),η διαυγεια των κρυσταλλων εντυπωσιακη,η παραμορφωση ανυπαρκτη
Το ποσο καλα στηριζεται στο κεφαλι,ενω οι βραριονες μοιαζουν
διαλυμενοι,πραγματικα ανεξηγητο.Κερασακι στην τουρτα,το μαγικο υλικο στα μαξιλαρακια της μυτης,που δεν γλυστρανε με τιποτα,κι'ας εχω γλυστερη μυτη απο κατασκευης
Εχω πεντε-εξι αλλα ζευγαρια γυαλια,πολυ πιο γνωστα σαν ονοματα,και πολυ πιο καινουρια,αλλα αλλο ενα ζευγαρι AO θα ξαναπαρω καποια στιγμη οπωσδηποτε
