Το αντικείμενο αυτής της μελέτης είναι η γαλλική λογοτεχνία από τον Ραμπελέ μέχρι τον Καμύ ως πρότυπο και έμπνευση για τη συγγραφή του Τόμας Μπέρνχαρντ. Βασισμένη στα μοντέλα διακειμενικότητας των Gérard Genette και Annick Bouillaguet, η συγγραφέας εξετάζει τις αφορμές σχετικών αναγνωσμάτων και προσφέρει, για πρώτη φορά, μια οργανική επισκόπηση θεματικών συνδέσεων.

Με τη σύγκριση γαλλικών προκειμένων με το έργο του Μπέρνχαρντ, εντοπίζονται και ερμηνεύονται κίνητρα και μέθοδοι λογοτεχνικής αναφοράς. Οι Πασκάλ, Μονταίν, και Βολταίρος αποκαλύπτονται ως οι πιο σημαντικές κεντρικές μορφές στο σύμπαν χαρακτήρων του Μπέρνχαρντ. Προηγουμένως παραμελημένες συνδέσεις, όπως αυτές με τον Ντεκάρτ και τον Ρουσσό, τον Βαλερύ, τον Αρτώ και τον Ιονέσκο, εξετάζονται επίσης σε βάθος και αποκωδικοποιούνται στο πλαίσιο τους.

Συνολικά, αυτό παρέχει μια νέα οπτική για τον ρόλο του Μπέρνχαρντ ως μεσολαβητή της γαλλικής λογοτεχνίας στην Αυστρία.