Ποια παιδαγωγική διαμόρφωσε το ελληνικό σχολείο; Ποιες ιδέες μεταφέρθηκαν, ποιες βρήκαν πρόσφορο έδαφος και ποιες μεταλλάχθηκαν ή αδρανοποιήθηκαν στη διαδρομή τους; Το βιβλίο αυτό διερευνά την ιστορική εξέλιξη της παιδαγωγικής ως πεδίου στο οποίο συμπλέκονται επιστημονικές αναζητήσεις, ιδεολογικά φορτία και θεσμικές αδράνειες.

Αξιοποιώντας το εννοιολογικό πλαίσιο της πολιτισμικής μεταφοράς, ανιχνεύει τη διαδρομή παιδαγωγικών ιδεών που αναδύθηκαν σε άλλα κοινωνικοπολιτισμικά πλαίσια και μεταφέρθηκαν, μετασχηματίστηκαν ή εργαλειοποιήθηκαν στο ελληνικό συγκείμενο. Ο ανά χείρας τόμος εστιάζει στη διαμόρφωση των κύριων παιδαγωγικών ρευμάτων και εννοιών στον διεθνή χώρο, φωτίζοντας τις βασικές τους αρχές και τις ιστορικές τους μεταμορφώσεις.

Η περιδιάβαση από τη νεοανθρωπιστική σύλληψη της μόρφωσης και την ερβαρτιανή παιδαγωγική του 19ου αι., στην ανάδυση της επιστημονικής παιδαγωγικής με επίκεντρο το παιδί και στη μεταρρυθμιστική παιδαγωγική του πρώτου μισού του 20ού αι., έως τη μεταπολεμική πολιτισμική παιδαγωγική του Τρίτου Ανθρωπισμού, θέτει το θεωρητικό και ιστορικό υπόβαθρο μιας συστηματικής χαρτογράφησης των ιδεών που έφτασαν στην ελληνική εκπαίδευση, ανοίγοντας τον δρόμο για την εμβάθυνση στους μηχανισμούς της πρόσληψής τους.