Η Κική επιστρέφει στα τριάντα τρία της στην επαρχιακή κωμόπολη όπου μεγάλωσε μέχρι τα δεκατρία, ώστε να ζήσει εκεί. Όμως το όνομά της πλέον είναι Λάμπρος, οπότε ο Λάμπρος που ήταν κάποτε Κική επιστρέφει στον τόπο καταγωγής του για να ξαναπέσει πάνω στον έρωτα της ζωής του, αυτόν που ως κοριτσάκι άφησε πίσω, για να ξανατραυματιστεί θανάσιμα από τον ίδιο έρωτα που δεν ξεπεράστηκε ποτέ, για να παλέψει ο αρσενικός εαυτός με τον θηλυκό μέσα στο ίδιο σώμα, όπου η συνύπαρξη και η σφαγή είναι αναπόφευκτες, ακόμα και σε άτομα που γεννιούνται και πεθαίνουν με την ίδια ταυτότητα.

Το πλάσμα αυτό το διχοτομημένο, με το δαχτυλίδι λεοπάρδαλη, το όμορφο και αυτοκαταστροφικό αυτό πλάσμα που φτιάχνει κοσμήματα, που ξέρει από λογοτεχνία, που έχει γυρίσει την Ευρώπη, που μιλάει λίγο και γοητεύει τους πάντες, περιφέρεται στα μπαρ, τα μεζεδοπωλεία και τις αλάνες της επαρχίας, παλεύοντας με τα δύο φύλα μέσα του, με το σκοτάδι του το άφυλο και με τον παράφορο έρωτα.

Μ’ άρεσε να νομίζω ότι είμαι κατεστραμμένος καλλιτέχνης, άφυλος, άκομψος, ανήθικος και δυστυχισμένος. Μ’ άρεσε η ελληνική επαρχία, η αίσθηση της βλαχιάς ακόμα και στα κόκκινα νέον της Σπάρτης, μ’ άρεσαν οι λεοπάρ ρόμπες από τους Κινέζους, η βλάχικη προφορά σε άτομα που η όψη τους ήταν πακιστανική ή σλάβικη ή αλβανική, αλλά η προφορά τους πελοποννήσια. Μ’ άρεσε οτιδήποτε είχε να μου προσφέρει η Ελλάδα των σκυλιών, των κακών πλαστικών επεμβάσεων και των καφενείων. Τα ελληνικά ανάπηρα γατιά. Τα βγαλμένα τους μάτια και η καλοσύνη τους. Μ’ άρεσαν. Τα ελληνικά σκουπίδια πεταμένα έξω από τους κάδους. Η ελληνική σκόνη πάνω στις γυαλιστερές μπάρες. Μ’ άρεσε το μισογεμάτο ποτήρι με το κατουρλιό δίπλα στον φραπέ με το μασημένο καλαμάκι. Μ’ άρεσε η νύχτα όταν μπλεκόταν με τη μέρα. Και το ανάποδο. Τα γεμάτα τασάκια. Το χρώμα του κραγιόν στις σβησμένες γόπες.
Το σώμα μου πάνω σε διάφορες καρέκλες να γέρνει, να μη γέρνει, να περιμένει, να σκύβει, να σκέφτεται.