Η διαμόρφωση και η δραστηριότητα του Ανδρέα Κάλβου ως Ιταλού ποιητή σε συνδυασμό με την ανεπαρκή ελληνομάθειά του επικαθόρισαν τη γλώσσα και το ύφος των ελληνικών Ωδών του, αφήνοντας ανεξίτηλα ίχνη στον ιταλίζοντα χαρακτήρα τους.

Το κατά τον Παλαμά «ιδιόρρυθμον και σχεδόν αυθαίρετον ένδυμα» του ελληνικού λόγου του Κάλβου οφείλεται στο γεγονός ότι ο ποιητής έγραφε ελληνικά αλλά σκεπτόταν ιταλικά.

Το ανά χείρας βιβλίο επιχειρεί να ευαισθητοποιήσει τον μέσο πεπαιδευμένο αναγνώστη στην ιδέα ότι η έρευνα γύρω από τις ιταλικές επιδράσεις στις Ωδές δεν είναι υπόθεση που αφορά αποκλειστικά τους καλβιστές ή, με άλλα λόγια, ότι δεν συνιστά μόνο ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης που δεν απαιτείται να έχει υπόψιν του, αλλά ότι τον ενδιαφέρει άμεσα και ουσιαστικά εφόσον πρόκειται για κορυφαίο Έλληνα ποιητή.

Ο τίτλος του βιβλίου Ο αινιγματικός ποιητής Ανδρέας Κάλβος επισημαίνει αυτήν ακριβώς τη διάσταση των επιμέρους ερμηνευτικών και κριτικών επισημάνσεων, ότι δηλαδή χωρίς τη γνώση του ιταλικού γλωσσικού-λογοτεχνικού υποβάθρου δεν μπορεί κάποιος να συλλάβει ούτε σε πρώτο επίπεδο ανάγνωσης το ακριβές νόημα των Ωδών.

Για την εξακρίβωση του υποκείμενου νοήματος του αινιγματικού καλβικού λόγου είναι αναγκαίος ο χειρουργικός έλεγχος της γλώσσας και του ύφους του ποιητή.