«Κοίταζε τη φωτογραφία στα χέρια της και ένιωθε τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια της. Όλα όσα πίστευε για τη ζωή της, για την οικογένειά της, για την ίδια της την ύπαρξη, κατέρρεαν σαν χάρτινος πύργος. Ποια ήταν η γυναίκα που την κοίταζε από το παλιό ασπρόμαυρο χαρτί και γιατί το βλέμμα της ήταν τόσο τρομακτικά γνώριμο;
Δεν μπορούσε να σταματήσει να τρέμει. Οι ερωτήσεις πλήθαιναν στο μυαλό της, αλλά οι απαντήσεις έμοιαζαν κλειδωμένες σε ένα παρελθόν που κανείς δεν ήθελε να θυμάται. Έπρεπε να μάθει την αλήθεια, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι η ζωή της δεν θα ήταν ποτέ ξανά η ίδια.
Το "άλλο της μισό" βρισκόταν κάπου εκεί έξω, περιμένοντας να ανακαλυφθεί. Μια αόρατη κλωστή τις συνέδεε, μια κλωστή που ο χρόνος δεν είχε καταφέρει να κόψει, παρά τις προσπάθειες τόσων ανθρώπων να τις κρατήσουν χώρια για πάντα.»
