Δυστυχώς το βιβλίο με ταλαιπώρησε. Αν και αναγνωρίζω την ιδέα του συγγραφέα, θεωρώ ότι απέτυχε να μεταφέρει το όποιο μήνυμα ήθελε τέλως πάντων να μεταφέρει (τί απομένει αν τα χάσεις όλα;;; πώς είναι να βιώνεις τη μοναξιά και χωρίς ουσιαστική αγάπη;;;). Έμεινα με πολλές αναπάντητες ερωτήσεις.

Λογοτεχνικά δεν με προσέλκυσε καθόλου. Οι διάλογοι και οι συνεχείς επαναλήψεις («ΟΚ», «Γιατί;», «Ναι;») ήταν εκνευριστικοί, σε σημείο που από τις πρώτες σελίδες κιολας αναρωτιόμουν αν ήταν χάσιμο χρόνου. Το συνέχισα με πολλά διαλείμματα, μόνο και μόνο για να μπορώ να εκφράσω ολοκληρωμένη άποψη, αλλά με κούρασε μέχρι την τελευταία σελίδα.

Ο πρωταγωνιστής είναι λιγομίλητος, παθητικός και ανίκανος να εκφραστεί παρά μόνο μέσω του σώματός του (σεξ, ψυχοσωματικό τραύμα μετά το Ιράκ, γροθιά στη πόρτα κτλ.). Απλώς "υπάρχει" στη ζωή δεν την ζει(!), αποδέχεται σιωπηλά τη μοίρα του και ανταποκρίνεται στις καταστάσεις. Αφήνει τον αναγνώστη να μαντέψει τον εσωτερικό του κόσμο, χωρίς όμως να του δίνει τη σιγουριά ότι μαντεύει και σωστά. Δεν με κέρδισε.

Από την αρχή ως το τέλος επικρατεί μια βαριά ατμόσφαιρα, σίγουρα συνδεδεμένη με τις τραγικές καταστάσεις που βιώνει ο Ίστβαν και σίγουρα με τη μοναξιά του την οποια νιώθει βαθια μέσα του στην ουσία μια ζωή (άλλωστε η τελευταία λέξη του βιβλίου είναι «ΜΟΝΟΣ» - τυχαίο;;).

Το τέλος ήταν πολύ απότομο, σαν να κόβεται ξαφνικά το νήμα, γεγονός που δεν με πείραξε. Ωστόσο, με άφησε στο κενό. Εδώ ο συγγραφέας με απογοήτευσε. Δεν άφησε ούτε μια σπίθα ελπίδας, φως στο τέλος του τούνελ ή έστω κατι.

Το βιβλίο μου άφησε μια απαισιόδοξη και μελαγχολική νότα, χωρίς κανένα ίχνος ελπίδας που απλώς δεν συμβαδίζει με τον ρομαντισμό μου...?‍♀️