ο τυφλός

άπλωνε μ’ ανασφαλώς μπροστά δύο τα τενωμένα σαν ναν τα ίδια χέρια αυτά προστάτευαν τρόπον τινά τί ωστόσον ακριβεστέρα παραμόνευεν βάρβαρος κ’ η «εξήγηση» μήνα τυφλός εκ γενετής σπάει

όντας μόν’ ψαχουλευτά π’ αφού ποιητής τί μυστικά

ο κτίζων θ’ αρχειοθέτησεν στο εύρυθμον νέου κόσμου

ξέφωτα σιωπηλών

επ’ ώμου εδώ σακκίδιον έν δερμάτινον χακί χρώματος...