Η ποίηση του αυστηρώς συγκεκριμένου. Του συστηματικά οργανωμένου φωνήματος. Πάλι. Και από κοντά η ανάγκη, η αδήριτη, για την ευκρινώς αποτυπωμένη συμβολοποίησή του.

Η Άννα Βασιάδη, μια δημιουργός πορείας, επεξεργάζεται με τα όντως πρόσφορα μέσα που διαθέτει το υλικό των συναντήσεων με τον Άλλο. Μένοντας συστηματικά πιστή στις κειμενικές αρχές, τις οποίες έχει θεσπίσει η ίδια, μας προτείνει σήμερα μια ανανεωμένη σειρά καταγραφών, ανατροπών, αναβαθμίσεων αλλά και ριζικών ανατροπών του προσφιλέστερου θεματικού πλαισίου.

Ισχυρίζομαι ότι έχει επιστρέψει πολλές φορές σ’ αυτήν την έκρηξη του Γκυστάβ Φλωμπέρ, όπως προ πολλού την έχει υπογραμμίσει, διαβάζοντας την Αισθηματική αγωγή: «Αφήστε με ήσυχο με τη βρομοπραγματικότητά σας! Τι πάει να πει πραγματικότητα; Άλλοι βλέπουν μαύρο, άλλοι γαλάζιο, το πλήθος βλέπει ηλιθιότητες. Τίποτε λιγότερο φυσικό απ’ τον Μιχαήλ Άγγελο, τίποτε πιο ρωμαλέο!».

Εξ ου и η ομολογούμενη πηγαία ρηματική ένταση, η οποία εντοπίζεται αμέσως στα ποιήματα της προκείμενης, επιμελώς αρτιωμένης συλλογής. Το γεγονός ότι παρίσταται, μεταξύ άλλων, η Anne Carson, προσδίδει στο έργο μια ιδιαίτερα παραγωγική διάσταση ελεγχόμενης διακειμενικότητας.