Αυτή η μονογραφία φιλοδοξεί να εμβαθύνει στην εξέλιξη και στη δράση των αγροτικών οργανώσεων στην Ελλάδα από το 1881 έως το 1936. Βασική θέση της είναι πως η δημιουργία αγροτικών οργανώσεων αποτελούσε βασικό κρίκο στην αλυσίδα των ευρύτερων μετασχηματισμών που άρχισαν να σημειώνονται στον ελληνικό αγροτικό χώρο κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και κλιμακώθηκαν κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού.

Ως εκ τούτου, η ελληνική εμπειρία δεν θα πρέπει να εξετάζεται ως μεμονωμένο παράδειγμα, αλλά αντίθετα να εγγράφεται σε ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Αν και η ανάπτυξη των αγροτικών οργανώσεων και η εφαρμογή μιας συνεπούς αγροτικής πολιτικής μπορεί να καθυστέρησαν σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η σύνδεση αυτών των εξελίξεων με τις εμφανισθείσες τάσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι απαραίτητη για την καλύτερη κατανόησή τους.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι γεωπόνοι, οι οποίοι πρωτοστάτησαν στην ίδρυση των αγροτικών οργανώσεων και συνεταιρισμών ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, είχαν σπουδάσει σε χώρες του εξωτερικού. Η επιρροή των εμπειριών που απέκτησαν εκτός Ελλάδας αποτυπώνεται και σε σημαντικό τμήμα του πολιτικού προσωπικού, το οποίο πίεζε για τη λήψη μεταρρυθμιστικών πρωτοβουλιών.

Μέσα σε αυτό το ερμηνευτικό πλαίσιο εξετάζονται οι νομοθεσίες που είχαν ψηφιστεί σε άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα εκείνες περί συνεταιρισμών και αγροτικής πίστης, και οι οποίες αποτέλεσαν το μοντέλο πάνω στο οποίο βασίστηκαν οι αντίστοιχες ελληνικές νομοθετικές πράξεις.