Μέσα στα χρόνια που πέρασαν από την πρώτη έκδοση αυτού του έργου η εκμετάλλευση ακινήτων με τη μορφή της βραχυχρόνιας μίσθωσης εξελίχθηκε ραγδαία. Έτσι, η βραχυχρόνια μίσθωση που ξεκίνησε ως μία άμυνα και ένα αντιστάθμισμα στη δυσβάστακτη υπερφορολόγηση των ακινήτων στην εποχή της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του 2010, σταμάτησε να αποκαλείται μίσθωση «τύπου AirBnB» και έφθασε να είναι μια ολόκληρη «βιομηχανία» διάθεσης υπηρεσιών διαμονής (ή και άλλων) από κάθε είδους φυσικά και νομικά πρόσωπα και νομικές οντότητες. Αυτονομήθηκε σταδιακά, αφού άρχισε να κατακλύζει τα κέντρα των πόλεων, αλλά και να καταλαμβάνει ακίνητα κάθε είδους, μορφής και χρήσης.

Έτσι προέκυψε και η ανάγκη να ωριμάσει το Δίκαιο της Βραχυχρόνιας Μίσθωσης. Μέσα από τους Ν 5170/2025, 5162/2024, 5144/2024, 5143/2024 και 5073/2023 διαμορφώθηκε πλέον ένα ειδικό δίκαιο μίσθωσης, ανεξάρτητα από διαδικτυακές πλατφόρμες, με βασικό κριτήριο τη διάρκεια της μίσθωσης κάτω από 60 ημέρες.

Παράλληλα δημιουργήθηκε ένα ειδικό δίκαιο επιβαρύνσεων με διάφορες ονομασίες, με φόρο εισοδήματος, ΦΠΑ, τέλος διαμονής παρεπιδημούντων και το καλούμενο με τη δημιουργική ονομασία «τέλος ανθεκτικότητας στην κλιματική κρίση» που επιβάλλονται στη βάση ενός συνδυασμού κριτηρίων και προϋποθέσεων.

Η νέα αυτή έκδοση, διατηρώντας τα ζητήματα από Κανονισμούς κτιρίων και διαφορές με τους λοιπούς συνιδιοκτήτες, παρουσιάζει το Νέο Δίκαιο της Βραχυχρόνιας Μίσθωσης που διέπεται από μια βασική φιλοσοφία και αρχή: Ότι η βραχυχρόνια μίσθωση δεν είναι απλά μια μίσθωση ακινήτου, αλλά μια μορφή παροχής υπηρεσιών διαμονής που μπορεί ενδεχομένως να συνδυάζονται και με άλλες υπηρεσίες. Και ως τέτοια πρέπει να διασφαλίζει την ποιότητα και την ασφάλεια όσων απολαμβάνουν αυτές τις υπηρεσίες και να εντάσσεται επιτέλους αρμονικά και δίκαια στο όλο σύστημα παροχής υπηρεσιών αυτού του είδους από τις παραδοσιακές τουριστικές και ξενοδοχειακές επιχειρήσεις.