Το παρόν έργο ασχολείται με τις διακρίσεις στις εργασιακές σχέσεις, όταν αυτές οφείλονται σε προσωπικά γνωρίσματα του εργαζομένου, και λόγω του ιδιαίτερου και ευαίσθητου χαρακτήρα τους αποτελούν στην πράξη μία από τις συχνότερες πηγές διαφορών και διενέξεων. Γι’ αυτό άλλωστε έχουν προκαλέσει το αυξημένο ενδιαφέρον του ενωσιακού και του εθνικού νομοθέτη, και έχουν απασχολήσει σε μεγάλο βαθμό τη νομολογία.

Ο σημαντικός ρόλος της συλλογικής αυτονομίας στη διαμόρφωση των εργασιακών σχέσεων, εκ των πραγμάτων, τη θέτει αντιμέτωπη και με ζητήματα διακρίσεων που συνδέονται με τα προσωπικά γνωρίσματα των εργαζομένων, μεταξύ των οποίων είναι το φύλο, η θρησκεία και η ηλικία. Μάλιστα, οι διακρίσεις αυτού του είδους είναι περισσότερες, και με μεγαλύτερο εύρος, συγκριτικά με τις διακρίσεις που οφείλονται στο είδος της απασχόλησης και συγκεκριμένα στις λεγόμενες ατυπικές σχέσεις εργασίας.

Το παρόν έργο έχει ως στόχο να αναλύσει όλα τα ζητήματα που προκύπτουν παραδοσιακά, μέσα από μία σύγχρονη ματιά που αφουγκράζεται τις τρέχουσες κοινωνικές συνθήκες.