«Ο Γκούσταβ Άσενμπαχ ή φον Άσενμπαχ, όπως ονομαζόταν επισήμως από τα πεντηκοστά του γενέθλια, είχε βγει από το σπίτι του στην Πρίντς-Ρεγκέντεν-Στράσε του Μονάχου ένα απόγευμα της άνοιξης του 19.. -έτος που επί μήνες έδειχνε στον κόσμο μας ένα τόσο απειλητικό πρόσωπο- για να κάνει μόνος του έναν μακρύτερο περίπατο. Ερεθισμένος από τη δύσκολη και επικίνδυνη δουλειά των πρωινών ωρών, η οποία απαιτούσε ακριβώς τώρα μια μέγιστη προσοχή, φρόνηση, διείσδυση και αυστηρότητα της θέλησης, ο συγγραφέας δεν είχε μπορέσει, ούτε μετά το γεύμα, να ανακόψει τη συνέχεια της δημιουργικής κίνησης στο εσωτερικό του, εκείνο το motus animi continuus που αποτελεί, σύμφωνα με τον Κικέρωνα, την ουσία της ευφράδειας, ούτε είχε βρει τον ανακουφιστικό ύπνο που, με την αυξανόμενη φθορά των δυνάμεών του, του ήταν πλέον απαραίτητος μια φορά τη μέρα.
Έτσι λοιπόν, αμέσως μετά το τσάι αναζήτησε την ύπαιθρο, ελπίζοντας ότι ο αέρας και η κίνηση θα τον αναζωογονούσαν και θα τον βοηθούσαν να περάσει ένα αποδοτικό βράδυ. Ήταν αρχές Μαΐου και, μετά από κάποιες βροχερές και κρύες εβδομάδες, είχε έρθει ένα ψεύτικο καλοκαίρι. Ο Αγγλικός Κήπος, αν και είχε ακόμη μόνο το πρώτο τρυφερό του πράσινο, ήταν γεμάτος σκόνη από τον κόσμο και τα αμάξια.
Στο Άουμεϊστερ, όπου τον είχαν οδηγήσει τα όλο και πιο απόμερα μονοπάτια, ο Άσενμπαχ είχε ρίξει μια ματιά στον κήπο του εστιατορίου, στην άκρη του οποίου στέκονταν μερικές άμαξες και ταξί, είχε πάρει τον δρόμο της επιστροφής μέσα από τα χωράφια έξω από το πάρκο, καθώς έπεφτε το σκοτάδι, και περίμενε μπροστά στο Βόρειο Νεκροταφείο το τραμ που θα τον μετέφερε πίσω στην πόλη.»
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!