Πρόκειται για ένα πολύ διασκεδαστικό βιβλίο, το οποίο, αν μπορούσα να το κατατάξω κάπου, θα ήταν στον μαγικό ρεαλισμό.

Η ιστορία σε ταξιδεύει από την οικεία Αθήνα στον εξωτικό Αμαζόνιο, με μερικές ενδιάμεσες και αναπάντεχες στάσεις. Ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου, ο παπαγάλος Μπότζω, παρόλο που μπορεί να πει μόνο μερικές λέξεις, καταφέρνει να αποκτήσει τέτοιο βάθος, λες και έχεις διαβάσει ατελείωτες σελίδες διαλόγων του.

Αλλά αυτός ο χαρακτήρας έχει και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό: τον νιώθεις αμέσως φίλο σου και σου βγάζει την επιθυμία να πας μαζί του για ένα τσίπουρο! Γίνεται έτσι αμέσως ο συνδετικός κρίκος, ο συνοδοιπόρος σου όσο διαβάζεις το βιβλίο.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα για μια ευχάριστη ανάγνωση, η οποία όμως κρύβει κάτω από την επιφάνειά της βαθιά προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας (αλλά και της Ελλάδας ειδικότερα).

Μπότζω! Μπότζω! Μπότζω!