Το άλμπουμ ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στον άναρχο πειραματισμό και την προσεκτικά δομημένη ηχητική προσβασιμότητα, αποκαλύπτοντας τις δύο όψεις του Παπακωνσταντίνου: ταυτόχρονα δημιουργικός και ανατρεπτικός, συνθέτης και σαμποτέρ. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο προσωπικό και απρόσωπο, γήινο και την ίδια στιγμή απόκοσμο.

Όπως οι πολυεπίπεδες στρώσεις οργάνων έφτιαξαν στον δίσκο το υποβλητικό ηχητικό τοπίο, έτσι κι οι στρώσεις των φωνών των συντελεστών φτιάχνουν ένα μοναδικό βιβλίο. Οι συμμετέχοντες περιγράφουν πώς κομμάτια που αρχικά φαίνονταν τελείως ασύνδετα βρήκαν κοινή ατμόσφαιρα και νόημα κι ενώθηκαν μεταμορφωμένα στον δίσκο. […] Δεν είναι τυχαίο πως το βιβλίο λειτουργεί πετυχημένα και ως ντοκουμέντο και ως καλλιτεχνική ανάλυση αλλά και ως στοχασμός πάνω στην εποχή, την προέλευση και την επίδραση ενός άλμπουμ που άλλαξε την εγχώρια μουσική σκηνή. Κι αυτό το καταφέρνει γιατί δεν ασχολείται μόνο με την –πραγματικά ενδιαφέρουσα– ιστορία ενός δίσκου, αλλά διερευνά και το τι σημαίνει να κάνεις μουσική «από μέσα».