• Τη σχέση ζωής ανάμεσα σε έναν παππού και τη δεκάχρονη εγγονή του.

• Τη δύναμη της τέχνης να εμπνέει και να γίνεται οδηγός απέναντι στις δυσκολίες.

• Την αναζήτηση της ομορφιάς και του νοήματος μπροστά σε μια μεγάλη απώλεια.

Πρόκειται για έναν ύμνο στην τέχνη, δοσμένο μέσα από μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική ιστορία. Η περιήγηση στα μεγαλύτερα μουσεία του Παρισιού και στα αριστουργήματα της παγκόσμιας τέχνης γίνεται ένα μάθημα ζωής, υπενθυμίζοντάς μας τη σημασία του να βλέπουμε τον κόσμο με θαυμασμό.

...αγαπάς την τέχνη και τις ιστορίες που εξερευνούν τις ανθρώπινες σχέσεις και την ομορφιά που κρύβεται στα πιο απλά πράγματα, ακόμα και στις δυσκολίες.

Όλα σκοτείνιασαν. Σαν να τα τύλιξε ένα μαύρο, πένθιμο πέπλο. Κι έπειτα, εδώ κι εκεί αναλαμπές, κάτι σαν τις κηλίδες
που βλέπει κανείς όταν κοιτάζει τον ήλιο με τα βλέφαρα κλειστά, σφιγμένα όπως σφίγγουμε τις γροθιές, όταν πονάμε ή
όταν είμαστε πολύ συγκινημένοι, για να μην κλάψουμε.
Βέβαια, κάθε άλλο παρά με τέτοιες εκφράσεις περιέγραψε
η Μόνα ό,τι της είχε συμβεί. Ένα παιδί δέκα ετών εκφράζεται
πολύ πιο απλά, πιο ωμά, χωρίς λογοτεχνικούς όρους.
«Μαμά, όλα σκοτείνιασαν!»
Η φωνή της Μόνα ακούστηκε στριγκή, φοβισμένη. Εκτός
από παράπονο, είχε και μια υποψία ντροπής. Τον ήξερε καλά
η μητέρα της αυτόν τον τόνο στη φωνή της κόρης της. Δεν έκρυβε ποτέ αυτό το συναίσθημά της η Μόνα· το άφηνε να φανεί
στον τρόπο με τον οποίο μιλούσε, στη στάση της γενικότερα,
όποτε έπρεπε να πει κάτι δυσάρεστο.
«Μαμά, όλα σκοτείνιασαν!»
Η Μόνα ήταν τυφλή, δεν έβλεπε τίποτα.