Ένα retelling ελληνικής μυθολογίας αναφορικά με τον μύθο των Ατρειδών, την Ιφιγένεια, την Τροία ειδωμενο μέσα από τα μάτια 3 γυναικών με ρόλους - κλειδιά. Ηλέκτρα, Κλυταιμνηστρα, Κασσάνδρα. Έργο έντονα ψυχογραφικο, άρτια δουλεμένο κ με εμβάθυνση χαρακτήρων, με την τεχνική και δυναμική της αφήγησης από την οπτική καθεμιας από τις 3 γυναίκες καταφέρνει να δώσει βάθος, ερμηνείες, ουσία!
Με μια ένσταση στο μονοπροσωπο του τίτλου, συνολικά ένα έργο εξαιρετικά αξιόλογο και ενδιαφέρον.

Η Ηλέκτρα της Jennifer Saint είναι ένα δυνατό και σκοτεινό μυθιστόρημα που ζωντανεύει ξανά τον μύθο των Ατρειδών μέσα από τρεις γυναικείες φωνές: της Κλυταιμνήστρας, της Κασσάνδρας και της Ηλέκτρας. Μέσα από αυτές τις αφηγήσεις, η ιστορία αποκτά βάθος και συναισθηματικό βάρος. Η Κλυταιμνήστρα παρουσιάζεται όχι απλώς ως η εκδικητική σύζυγος, αλλά ως μια γυναίκα που παλεύει με τον αβάσταχτο πόνο και την προδοσία, ενώ η Κασσάνδρα συγκλονίζει με την τραγική της μοίρα, γνωρίζοντας το μέλλον αλλά ανήμπορη να το αποτρέψει.
Η γραφή της Saint είναι ατμοσφαιρική, σχεδόν ποιητική, και καταφέρνει να σε μεταφέρει στον κόσμο του μύθου χωρίς να χάνεται η αίσθηση της οικειότητας. Ο τρόπος που χειρίζεται τη μοίρα, την κατάρα και την εκδίκηση κάνει το βιβλίο να διαβάζεται με ένταση και προσμονή. Η εναλλαγή των οπτικών δίνει στη γνωστή ιστορία νέα πνοή και σε κάνει να δεις τα γεγονότα από πολλές πλευρές.
Παρόλα αυτά, βρήκα την ίδια την Ηλέκτρα αρκετά μονοδιάστατη και ένιωσα σαν να λείπει από το ίδιο της το βιβλίο. Η αφοσίωσή της στον πατέρα της επαναλαμβάνεται τόσο συχνά που κατά διαστήματα ένιωθα πως δεν εξελίσσεται ως χαρακτήρας. Επίσης, προς το τέλος η πλοκή μοιάζει να επιταχύνεται, αφήνοντας κάποιες σκηνές λιγότερο δυνατές από όσο υπόσχεται το ξεκίνημα.
Συνολικά, η Ηλέκτρα είναι ένα δυνατό και καλογραμμένο βιβλίο, που αξίζει να διαβαστεί από όσους αγαπούν τη μυθολογία και τις βαθιές ψυχογραφίες. Παρά τις μικρές του αδυναμίες, μου άφησε μια αίσθηση συγκίνησης και θαυμασμού για το πώς οι μύθοι μπορούν να μιλούν ακόμα στη σημερινή εποχή.