««Δεν ξέρω», είπε ο Ρέιμοντ Γουέστ. «Δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Τι θα λέγατε; Είμαστε μια παρέα ανθρώπων με διαφορετικές εμπειρίες και διαφορετικά επαγγέλματα. Γιατί να μη σχηματίσουμε μια λέσχη;» «Να τη βαφτίσουμε “Η Λέσχη της Τρίτης”», είπε η Τζόις Λεμπριέρ, η ζωγράφος, με τον χαρακτηριστικό ενθουσιώδη της τόνο. «Θα συναντιόμαστε κάθε Τρίτη και κάθε μέλος με τη σειρά του θα διηγείται μια ιστορία ενός άλυτου μυστηρίου που γνωρίζει από πρώτο χέρι».
«Ένα μυστήριο του οποίου γνωρίζει τη λύση, φυσικά», είπε η καλή του θεία Τζέιν, η Μις Μαρπλ. «Γιατί αλλιώς, αγαπητέ μου Ρέιμοντ, θα ήταν μάλλον ανόητο, έτσι δεν είναι;» «Μα, φυσικά, θεία Τζέιν», είπε ο Ρέιμοντ, ρίχνοντάς της μια γρήγορη ματιά. «Αυτό εννοούσα. Κάθε αφηγητής θα πρέπει να γνωρίζει τη λύση του μυστηρίου. Η δοκιμασία θα είναι να δούμε αν οι υπόλοιποι μπορούν να τη βρουν».
«Εξαιρετική ιδέα», είπε ο σερ Χένρι Κλίθερινγκ, ο οποίος για πολλά χρόνια ήταν επιθεωρητής στη Σκότλαντ Γιαρντ. «Συμφωνώ απόλυτα». Κοίταξε γύρω του με ενδιαφέρον – τη νεαρή ζωγράφο, την Τζόις Λεμπριέρ, με τα αγορίστικα μαλλιά και τα ειλικρινή, αγορίστικα μάτια της, τον Ρέιμοντ Γουέστ, τον συγγραφέα, έναν νεαρό άντρα με εκλεπτυσμένο γούστο αλλά και μια τάση να υποτιμά τους συνανθρώπους του, και μετά τον δρα Πέντερ, τον ηλικιωμένο κληρικό της ενορίας, έναν καλοσυνάτο και μορφωμένο άνθρωπο. Ο σερ Χένρι διασκέδαζε με την ιδέα. «Νομίζω πως θα πρέπει να βάλουμε ένα χρονικό όριο», επέμεινε ο Ρέιμοντ. «Πείτε, για παράδειγμα, ότι η λύση πρέπει να βρεθεί μέσα σε μία ώρα. Αλλιώς, θα είναι η σειρά του επόμενου να παρουσιάσει το δικό του πρόβλημα, πριν προλάβουν οι άλλοι να βρουν τη λύση».»
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!