Το βιβλίο «Ανάμεσα σε δύο θεούς» με άγγιξε περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Δεν είναι απλά μια ιστορία, αλλά κάτι που σε κάνει να σταματήσεις και να σκεφτείς τα δικά σου διλήμματα. Η γραφή είναι απλή και διαβάζεται πολύ εύκολα, χωρίς να κουράζει, και τα συναισθήματα βγαίνουν αληθινά. Σε αρκετά σημεία ένιωσα να ταυτίζομαι με τους ήρωες. Είναι από αυτά τα βιβλία που, όταν το τελειώσεις, σου μένουν στο μυαλό για καιρό. Εμένα πάντως μου άρεσε πολύ και το συστήνω ανεπιφύλακτα!

Το μυθιστόρημα επιχειρεί μια φιλόδοξη διπλή αφήγηση ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν, έχει φιλόδοξη σύλληψη και προσεγμένη γραφή , όμως το τελικό αποτέλεσμα δεν καταφέρνει να σταθεί στο ύψος των προθέσεων. Η αφήγηση είναι υπερβολικά φλύαρη, με περιγραφές που επιβραδύνουν την πλοκή και με κείμενο που θα κέρδιζε ουσιαστικά αν ήταν τουλάχιστον κατά το ήμισυ πιο λιτό.
Η ιστορική διάσταση δεν ξεφεύγει από τα στερεότυπα και κοινότοπα των έργων της συγκεκριμένης περιόδου που μας έχουν κατακλίσει το τελευταίο διάστημα και δεν προσθέτει κάτι πραγματικά νέο, ενώ η υπόθεση που διαδραματίζεται στο παρόν ειναι προβλέψιμη απο πολύ νωρίς και χωρίς ιδιαίτερη ένταση.
Τη χρήση πολλών λέξεων και εκφράσεων διαλέκτου κατά τόπους προσωπικά τη βρήκα περισσότερο διακοσμητική παρά λειτουργική, και συνολικά η ιστορία μοιάζει να βυθίζεται μέσα στην ίδια της τη φλυαρία. Το τέλος είναι φτωχό και άνισο σε σχέση με τον αναγνωστικό άθλο που απαιτείται για να φτάσει κανείς ως εκεί.
Παρά τις αρετές της γλώσσας, το βιβλίο κουράζει και δεν αποτυγχάνει από έλλειψη υλικού, αλλά από υπερβολή. Ένα έργο με τόσους πολλούς χαρακτήρες και μέτωπα, που τελικά δεν καταφέρνει να ανασάνει.

Ένα βιβλίο με ενδιαφέροντες ιστορικούς πυρήνες και φιλόδοξο στόχο, που ομως δεν καταφέρνει να κεντρίσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε βάθος. Η συγγραφέας επιχειρεί να συνδυάσει το παρελθόν και το παρόν, πλέκοντας μια ιστορία που περιλαμβάνει τη Θεσσαλία, την Κωνσταντινούπολη και τα χωριά της Κόνιτσας, με ήρωες που μάχονται εσωτερικά ανάμεσα σε δύο πατρίδες, δύο θεούς, έρωτες και προδοσίες. Ωστόσο, παρά τις καλές στιγμές που προσφέρει –κυρίως στην αναπαράσταση της εποχής και της ανθρώπινης ψυχολογίας– το βιβλίο δεν καταφέρνει να προσφέρει κάτι καινούργιο ή να διατηρήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Η ιστορία έχει μια προβλέψιμη πορεία, ενώ η εσωτερική πάλη των χαρακτήρων, παρά τη σημασία της, δεν καταφέρνει να αναπτυχθεί με τον τρόπο που θα περίμενε κανείς από ένα βιβλίο που χειρίζεται τόσο σύνθετα θέματα. Όταν το θέμα αφορά την ιστορία, την προδοσία και τη σύγκρουση, απαιτείται μεγάλη επιδεξιότητα για να ξεχωρίσεις, κάτι που το βιβλίο δεν πετυχαίνει πλήρως.
Αν και προσφέρει κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία και στιγμές, παραμένει μια ανάγνωση που δεν καταφέρνει να προκαλέσει έντονα συναισθήματα ή προβληματισμούς, με την πλοκή να χάνει τη δυναμική της κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης.