• Θέλεις ένα βιβλίο που θα σε συντροφεύει σε στιγμές ηρεμίας και ενδοσκόπησης.
• Αγαπάς τα ποιητικά αποσπάσματα που αποτυπώνουν το άφατο με λίγες λέξεις.
• Ψάχνεις ένα δώρο με συναίσθημα και νόημα για αγαπημένα πρόσωπα.

• Μικρά αποστάγματα ζωής, σαν στιγμιότυπα σκέψης ή καρδιάς.
• Κείμενα για την αγάπη, τη μοναξιά, τη φιλία, την προσμονή, την αποδοχή.
• Λόγια που μιλούν με απλότητα και ειλικρίνεια, σαν να γράφτηκαν για σένα.

Το «Σταγόνες» δεν είναι ένα βιβλίο για να διαβαστεί μονορούφι. Είναι ένα βιβλίο για να ξεφυλλίζεται ξανά και ξανά, με κάθε σταγόνα να σου αφήνει ένα διαφορετικό συναίσθημα. Είναι η φωνή του μέσα σου, ειπωμένη από κάποιον που ξέρει πώς είναι να νιώθεις πολλά και να λες λίγα.

«Φτάσαμε», της είπε η Τζένη ακουμπώντας τη ελαφρά στο πόδι. «Λουκά, φτάσαμε, αγάπη μου, ό,τι είπαμε, ε;»

«Εδώ είναι; Μαμά; Εδώ; Να κατέβω!»

«Περίμενε. Να πληρώσω. Λουκά! Περίμενε είπα», είπε η Τζένη και αγχωμένα έψαξε στο πορτοφόλι της ένα χαρτονόμισμα. «Ευχαριστούμε!» είπε βιαστικά στον οδηγό και άνοιξε την πόρτα.

Καθώς βγήκαν και οι τρεις από το αμάξι και από τη δροσιά του κλιματιστικού, τους τύλιξε ασφυκτικά η ξηρή ζέστη της πόλης, λίγα μέτρα μακριά από την είσοδο του νεκροταφείου. Έμειναν για λίγο ακίνητοι, μέχρι που η Τζένη ένευσε «πάμε» και ξεκίνησε πρώτη. Τα παιδιά την ακολούθησαν. Πέρασαν την πύλη και προχώρησαν προς την εκκλησία. Κάποιοι άνθρωποι βρίσκονταν ήδη έξω ενώ άλλοι κατέβαιναν σκυθρωποί τα σκαλιά. Η εξόδιος ακολουθία είχε μόλις τελειώσει. Η Τζένη, η Εύη και ο Λουκάς στάθηκαν αμήχανοι λίγο απόμακρα, σαν να μην ήξεραν πώς να κινηθούν. Λίγα λεπτά αργότερα είδαν και την κυρία Ευαγγελία να κατεβαίνει, μουρμουρίζοντας ξεψυχισμένα «Ευχαριστώ» σε όσους την πλησίαζαν για να εκφράσουν τα συλλυπητήριά τους.