Αυτή είναι μια αδυσώπητη αφήγηση της σφοδρής πλευράς του πολέμου που έχει γραφτεί από έναν από τους καλύτερους στρατιωτικούς ιστορικούς της γενιάς του. Ο Andrew Wiest, συγγραφέας του πολύτιμου βιβλίου Boys of ’67, παρακολουθεί την εμπειρία των 150ών Μηχανικών Μάχης της Εθνοφρουράς του Μισισιπή κατά τη διάρκεια της αποστολής τους το 2005 στο Ιράκ, εστιάζοντας στη βάση επιχειρήσεων Dogwood.

Αποτελούμενοι από νέους που ελπίζουν να βρουν μια διέξοδο από την ασφυκτική φτώχεια, γυναίκες που επιδιώκουν να σπάσουν τα εμπόδια και πατριώτες που απαντούν στην κλήση της πατρίδας τους μετά την 11η Σεπτεμβρίου, οι 150οι αντιπροσώπευαν σχεδόν το σύνολο των όσων είχε να προσφέρει η Αμερική το 2005.

Εν μέσω της μεταμόρφωσης του αμερικανικού στρατού στον 21ο αιώνα, δεν ήταν πλέον προορισμένοι να είναι πολεμιστές του σαββατοκύριακου, αλλά είχαν γίνει ένα αιχμηρό όπλο πολέμου. Οι στρατιώτες μεγάλωσαν στις ίδιες κοινότητες, έπαιξαν σπορ και υπηρέτησαν μαζί. Όπως αποκαλύπτει το Dogwood, αυτό προσφέρει ένα μοναδικό πλεονέκτημα, αλλά και εντείνει τις απώλειες.

Αψηφώντας τον κακό εξοπλισμό, την έλλειψη ειδικευμένης εκπαίδευσης και τις συντετριμμένες απώλειες, οι 150οι υπέμειναν τις μάχες. Επίσης, εφαρμόστηκαν οι δικές τους τοπικές πολιτικές αντεπίθεσης που μετέτρεψαν μια περιοχή αναταραχής σε μια ακμάζουσα κοινότητα – μία από τις λίγες ιστορίες επιτυχίας του πολέμου. Ωστόσο, όλα είχαν ξεχαστεί.

Το Dogwood διαδραματίζεται στο πλαίσιο ενός μεταβαλλόμενου στρατού, μιας εξελισσόμενης στρατηγικής κατάστασης και ενός μη δημοφιλούς πολέμου, παρουσιάζοντας μια αμετάβλητη ιστορία που αποκαλύπτει την σκληρή πραγματικότητα της μάχης μέσω αμέτρητων πρώτων θεάσεων.