«Μια δυνατή ριπή ανέμου κατηφόρισε γοργά τα χιονισμένα όρη, ουρλιάζοντας καθώς περνούσε μέσα από την κοιλάδα· ένας ήχος σχεδόν εξίσου ανατριχιαστικός με τον ίδιο τον χειμερινό άνεμο. Τόσο βόρεια των Επτά Κύκλων, πέρα απ’ όλους τους Αμαρτωλούς Οίκους, όπου εφιάλτες και κατώτεροι δαίμονες λυμαίνονταν τις παρυφές του δάσους, ακόμα και τα στοιχεία της φύσης υπέκυπταν στον φόβο. Ένας πιο αχνός θόρυβος αναδύθηκε πάνω απ’ τις κορυφές των δέντρων. Ένας θόρυβος που περιμέναμε. Κοκάλωσα, κρατώντας το χέρι μου στον αέρα, ένα σιωπηλό σήμα για να ακινητοποιηθούν οι κυνηγοί μου. Δέρμα χτυπούσε συγχρονισμένο με τον άνεμο, μονάχα μια εξωτερική στρώση αγγελικών λευκών φτερών κατέπνιγε τον γνώριμο ήχο. Όπως τα περισσότερα πράγματα στον Κάτω Κόσμο, αυτό το απρόσμενο φτέρωμα ήταν μια όμορφη απάτη που έκρυβε έναν μοχθηρό σκοπό.
Το κυνήγι των δράκων ήταν πάντα επικίνδυνο, αλλά κι εθιστικό. Αυτός ο φόβος, η πιθανότητα της αποτυχίας σε συνδυασμό με την ακαταμάχητη επιθυμία να ενδώσεις στην περιπέτεια ανεξάρτητα από το κόστος, ήταν η ουσία του Οίκου μου. Οι περισσότεροι έξω από τον Κάτω Κόσμο πίστευαν πως η Λαιμαργία αφορούσε μόνο τη σαρκική απόλαυση και την κραιπάλη. Δεν ήξεραν πως το πραγματικό μας πάθος ήταν για την ένταση της στιγμής, για τη μάχη. Είχα μπροστά μου τον Σιλβάνους, τον δράκο που μεγάλωσα και που τώρα με αντιμετώπιζε ως αντίπαλο. Κι όμως, κάτι στον αέρα δεν ήταν όπως συνήθως. Ένα ένστικτο φώλιασε στο στήθος μου, μια αόρατη προειδοποίηση. Και πριν καν προλάβω να αντιδράσω, ένας δεύτερος δράκος επιτέθηκε, στοχεύοντας κατευθείαν τον αδελφό μου, τον Πρίγκιπα της Οργής. Η μάχη είχε ξεφύγει. Οι νόμοι της συνθήκης είχαν διαλυθεί. Οι φλόγες, οι κραυγές, οι φολίδες, ο πάγος και το αίμα – όλα κυριάρχησαν μέσα σε μια αναπνοή. Και τότε κατάλαβα: δεν επρόκειτο πια για παιχνίδι. Ήταν πόλεμος.»
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!