Ο Αρριανός, όπως μας εξηγεί ο ίδιος, επέλεξε αυτό το μάλλον κοινότοπο θέμα, την αφήγηση της εκστρατείας του Αλεξάνδρου, κυρίως επειδή τα μεγάλα έργα του Αλεξάνδρου δεν έχουν τιμηθεί επαρκώς. Το έργο του, κατά το πρότυπο της Κύρου Ανάβασις, χωρίζεται σε επτά βιβλία, και είναι γραμμένο στην αττική διάλεκτο, την οποία χειρίζεται με σαφήνεια και χωρίς να καταφεύγει στις συνηθισμένες ρητορικές υπερβολές.

Όσον αφορά την εκλογή των πηγών του, αποδεικνύεται σαφώς ικανός όταν στρέφεται, όπως αναφέρει, κυρίως στα απομνημονεύματα των συμπολεμιστών του μεγάλου Μακεδόνα, του Πτολεμαίου του Λάγου και του Αριστόβουλου, αλλά και στη διάκριση μεταξύ της λαϊκής παράδοσης και της ιστορικής καταγραφής. Για τα στρατιωτικά ζητήματα ξεκαθαρίζει ότι ακολούθησε κυρίως τον Πτολεμαίο, ενώ σε γεωγραφικές λεπτομέρειες θεώρησε πιο αξιόπιστο τον Αριστόβουλο.

Στην “Αλεξάνδρου Ανάβασιν” εντοπίζονται ατέλειες, παραλείψεις και κάποια λάθη. Ένα από αυτά είναι η αναφορά ότι το σύμπλεγμα που είχε φιλοτεχνήσει ο Λύσιππος για τους ιππείς που έπεσαν στον Γρανικό δεν βρισκόταν στο Δίο, αλλά είχε μεταφερθεί στη Ρώμη. Αρκετοί μελετητές τού καταλογίζουν ότι στην προσπάθειά του να μείνει πιστός στις γραπτές του πηγές, δεν καταγράφει τις προσωπικές του παρατηρήσεις.

Όσον αφορά στην προσωπικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο θαυμασμός του Αρριανού προς το πρόσωπό του ενέχει την κριτική, αφού αναφέρει τα θετικά του στοιχεία αλλά δεν παραλείπει να σταθεί και να κατακρίνει τις αρνητικές πτυχές της προσωπικότητάς του.

Η “Ανάβασις” είναι ένα έργο αξιόπιστο σε γενικές γραμμές, αλλά δεν το χαρακτηρίζει η διεισδυτική ματιά ενός Θουκυδίδη. Ωστόσο, μέσα από αυτό, ο Αρριανός αναδεικνύεται εξαιρετικά ικανός στο χειρισμό του λόγου, καθώς το κείμενο είναι εύκολο στην ανάγνωση, λακωνικό και με ιδιαίτερη σαφήνεια. Άλλωστε, ακόμα και ο πάντα σκωπτικός Λουκιανός χαρακτηρίζει τον Αρριανό ως «ένα Ρωμαίο πρώτης τάξης, με ισόβια προσήλωση στην παιδεία».