Μια θεολογική οχυρή θέση του Πατέρα της Εκκλησίας. Ο Αυγουστίνος (354–430 μ.Χ.), μία από τις πιο σημαντικές μορφές στην ανάπτυξη του δυτικού χριστιανισμού και της φιλοσοφίας, ήταν γιος ενός ειδωλολάτρη, του Πατρικίου από την Ταγκάστη, και της Χριστιανής συζύγου του, Μόνικας. Ενώ σπούδαζε για να γίνει ρητορικός, βρέθηκε αντιμέτωπος με μία θύελλα φιλοσοφικών και ψυχολογικών αμφιβολιών, γεγονός που τον οδήγησε στο Μανιχαϊσμό. Το 383 μετακόμισε στη Ρώμη και έπειτα στη Μιλάνο για να διδάξει ρητορική. Παρά την εξερεύνηση κλασικών φιλοσοφικών συστημάτων, ιδιαίτερα του σκεπτικισμού και του Νεοπλατωνισμού, οι μελέτες των επιστολών του Παύλου με τον φίλο του Αλοιπίο, καθώς και οι κηρύγματα του επισκόπου Αμβροσίου, οδήγησαν το 386 στην καθοριστική του μεταστροφή από μεικτές πεποιθήσεις στον χριστιανισμό. Γρήγορα επέστρεψε στην Ταγκάστη και ίδρυσε μια θρησκευτική κοινότητα, και το 395 ή 396 έγινε επίσκοπος της Ηππώνας. Από την πλούσια παραγωγή του Αυγουστίνου, η Loeb Classical Library προσφέρει την αναγνωρίσιμη αυτοβιογραφία του τα “Εξομολογήσεις” (σε δύο τόμους); “Για την Πόλη του Θεού” (σε επτά τόμους), που αναπτύσσει τη δράση του Θεού στην πρόοδο της ιστορίας του κόσμου και προτείνει την υπεροχή των χριστιανικών πεποιθήσεων έναντι των ειδωλολατρικών σε αντιξοότητες; καθώς και μια επιλογή Επιστολών που είναι σημαντικές για τη μελέτη των εκκλησιαστικών θεολόγων.