Τον φθινόπωρο του 1939, ο Ρίτσαρντ Φέιман, ένας τολμηρός και λαμπρός πρόσφατος απόφοιτος του MIT, φτάνει στο γραφείο του Τζον Γουίλερ στο Πρίνστον για να αναλάβει καθήκοντα ως βοηθός διδασκαλίας. Ο Γουίλερ, αυστηρός και επιμελημένος, χρονομέτρησε την αλληλεπίδρασή τους με ένα ρολόι που είχε τοποθετήσει πάνω στο τραπέζι. Ο Φέιμαν το κατάλαβε και στην επόμενη συνάντηση έφερε το δικό του φθηνό ρολόι, το έβαλε δίπλα στο ρολόι του Γουίλερ και άρχισε να χρονομετρά τη συζήτηση. Οι δύο γελούσαν και μια δια βίου φιλία γεννήθηκε.Μολονότι στο πρώτο βλέμμα φάνταζαν ως απίθανο ζευγάρι, ο Φέιμαν είχε έναν τραχύ χαρακτήρα, μιλούσε με την προφορά των εργατικών τάξεων του Κουίνς και αγαπούσε να παίζει βόνγκο, να παίρνει αυτόχειρες και να εξερευνά απομακρυσμένα μέρη. Ο Γουίλερ, από την άλλη, ήταν οικογενειάρχης, μιλούσε ήσυχα και ευγενικά, ντυνόταν με κοστούμια και είχε τους τρόπους ενός υπουργού. Ωστόσο, διανοητικά, οι ρόλοι τους ήταν αντίθετοι. Ο Γουίλερ ήταν ένας οξύθυμος μη συμμορφούμενος με μια πληθώρα τρελών ιδεών για το διάστημα, τον χρόνο και το σύμπαν. Ο Φέιμαν ήταν πολύ προσεκτικός στην έρευνά του, θέλοντας να αποδείξει και να επιβεβαιώσει τα πάντα μόνος του. Όμως, όταν ο Φέιμαν αναγνώρισε την αξία μιας από τις τρελές ιδέες του Γουίλερ και διαπίστωσε ότι συμφωνούσε με πειραματικά δεδομένα, οι κοινές τους προσπάθειες απέδωσαν εξαιρετικά.Η ευφυΐα και η πρωτοτυπία κάθε φυσικού ενέπνευσαν τη φαντασία του άλλου, οδηγώντας σε μια εκ νέου σκέψη της φύσης του χρόνου και της πραγματικότητας, η οποία αποδείχθηκε απαραίτητη για τις ανακαλύψεις της φυσικής σωματιδίων του τέλους του 20ού αιώνα. Αντί για μια γραμμική ροή, η έννοια του Φέιμαν του «άθροισμα πάνω από ιστορίες» έδειξε πώς η διαδρομή που ακολουθεί ένα σωματίδιο είναι ένα μείγμα όλων των πιθανών επιλογών που θα μπορούσε να ακολουθήσει. Οι προσπάθειες του Γουίλερ να αναδημιουργήσει τη σωματιδιακή φυσική από το μηδέν, ενέπνευσαν την πλέον εμβληματική ιδέα των σκουληκότριχων και επηρέασαν την αντίληψη του μαθητή του Χιου Έβερετ για την Ερμηνεία των Πολλών Κόσμων της κβαντικής μηχανικής. Οι δύο στοχαστές πρωτοπορήσαν στη χρήση σχεδίων και διαγραμμάτων για την εξήγηση των κβαντικών αλληλεπιδράσεων, δίνοντας ζωή στα τώρα απαραίτητα διαγράμματα Φέιμαν που δείχνουν πιθανούς δρόμους προς τα πίσω και προς τα μπρος στο χρόνο για τα σωματίδια. Και αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.Όπως αποκαλύπτει το «Κβαντικό Λαβύρινθο» σε μια συναρπαστική ανάγνωση, μαζί, οι Φέιμαν και Γουίλερ φρόντισαν ώστε η κβαντική φυσική να μην είναι ποτέ ξανά η ίδια.

Σελίδες: 336, Έτος Έκδοσης: 0108, Διαστάσεις: 13.6x13.6cm