Το τροχόσπιτο ζωντανεύει τη νύχτα: υπάρχει μια ζεστασιά μέσα, όταν τα φώτα είναι αναμμένα, μια οικειότητα που με κάνει να νιώθω σαν να είμαι τυλιγμένη σ’ ένα προστατευτικό κουκούλι. Το διάχυτο φως απαλύνει τις σκληρές γωνίες: τα τετραγωγισμένα, λειτουργικά σχήματα της κουζίνας υγραερίου και του ψυγείου, των συσκευασιών με τρόφιμα που είναι στοιβαγμένες δίπλα στον νεροχύτη. Αλλά είναι επίσης η ώρα που νιώθω πιο ευάλωτη. Το τροχόσπιτο αποκαλύπτει τα πάντα, όταν οι σκιές αρχίζουν να απλώνονται στην ύπαιθρο έξω, τα φώτα φανερώνουν ακριβώς ποια είμαι, πώς λειτουργώ. Όχι μόνο τα πράγματά μου – τα βιβλία μου και τις ζωγραφιές μου, αλλά και τις αδυναμίες μου και τις καθημερινές μου συνήθειες. Την παραμικρή κίνηση που κάνω. Παρόλο που προσπαθώ να μην το σκέφτομαι, είναι τρομακτικό να φαντάζομαι πώς φαίνεται αυτό το αυτοκινούμενο τροχόσπιτο από έξω· μικρό, απομονωμένο, το μοναδικό φωτισμένο πράγμα μέσα στο σκοτάδι.
Γίνε μέλος με ένα πάτημα, με Google, Apple ή Facebook
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!