«Μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά ο ήχος που κάνει μια αράχνη όταν πέφτει μέσα στη φλόγα ενός κεριού δεν είναι και τόσο διαφορετικός από τον ήχο που κάνει το δέρμα σου όταν καίγεται. Ένα ήσυχο, διακριτικό τσιτσίρισμα. Στην αρχή δεν είχα καταλάβει τι ήταν, αλλά έπειτα είδα τα οχτώ κατσαρά της πόδια να κουλουριάζονται. Το σώμα της έσκασε. Δεν ξέρω γιατί το λέω αυτό, αλλά κάποιες φορές οι σκέψεις απλώς έρχονται, κάθονται και περιμένουν να τις προσέξεις. Αυτό που σκέφτηκα, αυτό που είδα στην πραγματικότητα, ήταν το πρόσωπο της κόρης μου, της Λίζι.
Όμως οι λευκοί δεν θέλουν να ξέρουν τι σκέφτονται οι μαύροι. Οι λευκοί πιστεύουν τρία πράγματα για μας: πρώτον, ότι οι σκέψεις μας είναι ασήμαντες· δεύτερον, ότι οι σκέψεις μας είναι απλοϊκές· και τρίτον, ότι οι εγκέφαλοί μας είναι ανίκανοι για πραγματική σκέψη. Επομένως, το να μιλάω χρησιμοποιώντας σωστά τη γλώσσα τους είναι επικίνδυνο. Πρέπει να μιλάω με τη «λευκή» φωνή μου μόνο όταν βρίσκομαι ανάμεσα σε άλλους σκλάβους. Στις παρέες των λευκών πρέπει να μιλάω τη γλώσσα που περιμένουν να ακούσουν, μια γλώσσα που να μην τους προδίδει κανένα βάθος σκέψης.
Γι’ αυτόν τον λόγο, όταν μιλώ στον δικαστή Θάτσερ ή στη χήρα Ντάγκλας, λέω πράγματα όπως: «Ναι, κυρία, οπωσδήποτε, κυρία». Δεν χρησιμοποιώ λέξεις με περισσότερες από δύο συλλαβές. Δεν κοιτάζω κανέναν στα μάτια για πολλή ώρα. Σκύβω το κεφάλι, όχι υπερβολικά, αλλά τόσο όσο χρειάζεται για να δείξω ότι είμαι πράος. Όσο για τον Χακ Φιν, είναι απλώς ένα αγόρι, ένα καημένο αγόρι, κι έτσι ξεχνιέμαι μερικές φορές και του μιλάω σαν να ήταν ένας από μας.»
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!