Για το μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα, οι Αμερικανοί έβλεπαν τη χώρα τους ως μέρος ενός κοινου δυτικού πολιτισμού ριζωμένου στις ευρωπαϊκές ιδέες του Διαφωτισμού περί ελευθερίας και αυτοκυβέρνησης, καθώς και στην κληρονομιά της κλασικής Ελλάδας και Ρώμης. Η οραματική απεικόνιση της δυτικής ελευθερίας καθοδηγούσε τις εξωτερικές υποθέσεις της Αμερικής, από τις σταυροφορίες των παγκοσμίων πολέμων έως τις στρατηγικές συμμαχίες με την Ευρώπη κατά τον Ψυχρό Πόλεμο ενάντια στην κομμουνιστική ανατολή. Σήμερα, ωστόσο, άλλες ιδέες επηρεάζουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική: από τη μία πλευρά, η επιδίωξη μιας καθολικής 'φιλελεύθερης διεθνούς τάξης', και από την άλλη, ο αντεθνικιστικός εθνικισμός του 'Αμερική Πρώτα'. Στο βιβλίο "Η Υπέρβαση της Δύσης", ο ιστορικός Michael Kimmage παρακολουθεί την άνοδο και την παρακμή της Δύσης στην αμερικανική εξωτερική πολιτική από τη δεκαετία του 1890 και υποστηρίζει ότι η αναβίωση της Δύσης σήμερα είναι ουσιώδης για την προώθηση της εθνικής ενότητας και την αντίσταση σε νέες γεωπολιτικές απειλές.

Οι ρίζες της αμερικανικής συγγένειας με τη Δύση είναι βαθιές, από την αποδοχή του Κολόμβου ως εθνικού ήρωα έως τον νεοκλασικό σχεδιασμό της πρωτεύουσας της χώρας. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, παρά τις αποτυχημένες προσπάθειες του Woodrow Wilson να πείσει τους Αμερικανούς να αναλάβουν ηγεσία της Δύσης, τα αμερικανικά πανεπιστήμια προώθησαν νέα προγράμματα σπουδών δυτικής πολιτισμικής κληρονομιάς. Μέχρι το 1945, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Δύση ήταν η κυρίαρχη έννοια στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Οι πρόεδροι Truman, Eisenhower και Kennedy προώθησαν το διπολικό σχέδιο της διάσωσης της Δύσης από την σοβιετική ανατολή στον Ψυχρό Πόλεμο. Στη συνέχεια, αυτή η συναίνεση αποδιοργανώθηκε. Με τον πόλεμο του Βιετνάμ και τις επαναστάσεις δικαιωμάτων της δεκαετίας του 1960, η αριστερά έθεσε νέες ερωτήσεις σχετικά με τη σύνδεση της Δύσης με την αυτοκρατορία και την υπεροχή των λευκών. Η δεξιά πρότεινε μια στενότερη, πιο θρησκευτική οπτική της Δύσης, σχεδόν εξίσου επικριτική για τους φιλελεύθερους στη χώρα όσο και για τους κομμουνιστές στο εξωτερικό. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι πρόεδροι Clinton, Bush και Obama απέφευγαν ολοένα και περισσότερο να επικαλούνται τη Δύση, επιδιώκοντας αντίθετα να δημιουργήσουν φιλελεύθερες δημοκρατίες παντού. Ο Donald Trump έχει ευρέως απορρίψει τα δυτικά ιδανικά της ελευθερίας, αγκαλιάζοντας αν authoritarian ηγέτες και υποβαθμίζοντας δυτικούς θεσμούς όπως το ΝΑΤΟ.

Η "Υπέρβαση της Δύσης" ολοκληρώνεται με μια υπεράσπιση της Δύσης ως πλαισίου για τις αμερικανικές εξωτερικές υποθέσεις σήμερα. Παρά τις παρελθοντικές αδυναμίες της, ο Kimmage υποστηρίζει ότι η αναβίωση της Δύσης είναι ουσιώδης για την αποκατάσταση μιας εξωτερικής πολιτικής ριζωμένης στην ελευθερία και την αυτοκυβέρνηση και την αντίσταση στον авторitarism της Ρωσίας και της Κίνας. Εδώ στην πατρίδα, μια ανανεωμένη και εκτενής Δύση μπορεί να προσφέρει μια εμπνευσμένη εναλλακτική στους πολιτικούς ταυτοτήτων τόσο από την δεξιά όσο και από την αριστερά. Σαρωτικό και γεμάτο πλούσιες επιγνώσεις, η "Υπέρβαση της Δύσης" είναι ένα επείγον πορτρέτο της αναζήτησης ταυτότητας της σύγχρονης Αμερικής και της εμφάνισης της ως υπερδύναμης, αποκαλύπτοντας τους δρόμους στο σταυροδρόμι στο οποίο βρίσκεται τώρα η χώρα.

Σελίδες: 384, Έτος Έκδοσης: 0630, Διαστάσεις: 15.8x15.8cm