Περνάω την πόρτα του νοσοκομείου γνωρίζοντας ότι θα είναι η τελευταία φορά. Στο ασανσέρ, πατάω τον αριθμό τρία και τον βλέπω να φωτίζεται για τελευταία φορά. Οι πόρτες ανοίγουν στον τρίτο όροφο. Χαμογελάω στη νοσοκόμα που έχει βάρδια και βλέπω για τελευταία φορά τον οίκτο στο πρόσωπό της. Περνάω μπροστά από την αποθήκη με τις προμήθειες, το παρεκκλήσι και το σαλονάκι των υπαλλήλων, όλα για τελευταία φορά. Συνεχίζω να προχωράω στον διάδρομο και χτυπάω ελαφρά την πόρτα του με το βλέμμα μου στραμμένο μπροστά και την καρδιά γεμάτη θάρρος. Περιμένω να ακούσω τον Άνταμ να μου λέει να περάσω μέσα για τελευταία φορά. «Περάστε». Η φωνή του μαρτυρά ότι εξακολουθεί να έχει ελπίδες, και δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν. Είναι στο κρεβάτι του, ξαπλωμένος ανάσκελα. Όταν με βλέπει, με παρηγορεί με ένα χαμόγελο και σηκώνει την κουβέρτα προσκαλώντας με να μπω από κάτω. Το κάγκελο είναι ήδη κατεβασμένο, έτσι ξαπλώνω δίπλα του, βάζω το χέρι μου στο στήθος του και μπλέκω τα πόδια μας.
Χώνω το πρόσωπό μου στον λαιμό του, αναζητώντας τη ζεστασιά του, αλλά δεν μπορώ να τη βρω. Σήμερα είναι κρύος. Μετακινείται μέχρι να βρεθούμε στη συνηθισμένη μας θέση, με το αριστερό του χέρι από κάτω μου και το δεξί του χέρι από πάνω μου, κολλημένη πάνω του. Του παίρνει λίγο περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι συνήθως για να βολευτεί, και παρατηρώ την αναπνοή του να γίνεται πιο βαριά με κάθε μικρή κίνηση. Προσπαθώ να μην τα προσέχω αυτά, αλλά είναι δύσκολο. Αντιλαμβάνομαι την αδυναμία του που μεγαλώνει, το δέρμα του που γίνεται ελαφρώς πιο χλωμό, τη φωνή του που γίνεται πιο εύθραυστη. Κάθε μέρα, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου, τον βλέπω να φεύγει όλο και πιο μακριά μου χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό. Κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό πέρα από το να το παρακολουθεί να συμβαίνει.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!