«Πολλούς τους ευχαριστεί να λένε λίγα ψεματάκια. Είναι ένας τρόπος να προσθέτουν αλατοπίπερο στην καθημερινότητα, ενώ είναι και συναρπαστικό να τη γλιτώνεις χωρίς συνέπειες. Μεγάλο ψέμα, μικρό ψέμα, κανείς δεν με τσάκωσε, χα χα, κέρδισα. Το να καταφέρεις να πείσεις κάποιον να πιστέψει κάτι αναληθές μπορεί να είναι μεγάλος πειρασμός, ιδίως αν περνάς πολύ χρόνο σε ηθικά γκρίζες ζώνες. Στους ρυθμούς της σημερινής κοινωνίας η έξαψη που νιώθει κανείς όταν δεν λέει την αλήθεια είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Εξάλλου, λίγο πολύ έχεις άμεση ανατροφοδότηση. Η μυθομανία (διαταραχή του ψεύδους), η χειραγώγηση και η εξαπάτηση έχουν γίνει συνήθη στοιχεία της αλληλεπίδρασής μας. Ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για τη κατασκευή συγκλονιστικών ειδήσεων για την προσέλκυση της προσοχής, τη διαστρέβλωση και παρερμηνεία στατιστικών για να στηρίξει κανείς τις προσωπικές του πεποιθήσεις ή την επαναλαμβανόμενη χρήση λευκών ψεμάτων για να αποφύγει την αμηχανία, η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην αλήθεια και στην εξαπάτηση γίνεται ολοένα και πιο αδιόρατη.
Όχι. Δεν υπάρχουν αδιάψευστα στατιστικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι όλοι λένε ψέματα. Θα ήταν μεγάλο ψέμα να ισχυριστούμε το αντίθετο. Παραμένει ωστόσο μια λογική εικασία βάσει της προσωπικής μου εμπειρίας με τους ανθρώπους. Και ειλικρινά δεν πιστεύω ότι θα διαφωνούσατε. Ξέρουμε πως ισχύει στ’ αλήθεια. Όλοι λένε κάποιο ψέμα πού και πού. Έτσι διατηρείται μια φυσιολογική ροή.
Όσο σκληρή κι αν ακούγεται ίσως αυτή η αλήθεια, το ψέμα είναι ως έναν βαθμό ενστικτώδες. Αν σκέφτεστε: «Όχι, εγώ δεν λέω ψέματα!», θα σας συμβούλευα να διαβάσετε άλλη μία φορά τα παραπάνω παραδείγματα. Και μετά να δεχτείτε την αλήθεια. Φυσικά, οι λόγοι που έχουμε να λέμε ψέματα διαφέρουν από άτομο σε άτομο και από κατάσταση σε κατάσταση. Μπορεί να καταφεύγουμε στο ψέμα για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, να αποφύγουμε μια αντιπαράθεση, να εντυπωσιάσουμε κάποιον, να διαφυλάξουμε ένα μυστικό ή να κερδίσουμε την κοινωνική αποδοχή παρουσιάζοντας τον εαυτό μας κάτω από ένα πιο κολακευτικό φως.»
