Η μισή αιωνία πριν από τον Εμφύλιο Πόλεμο ήταν γεμάτη συγκρούσεις σχετικά με την ισότητα καθώς και με την ελευθερία. Ξεκινώντας το 1803, πολλές ελεύθερες πολιτείες ψήφισαν νόμους που αποθάρρυναν τους ελεύθερους Αφροαμερικανούς από το να εγκατασταθούν εντός των συνόρων τους και περιόριζαν τα δικαιώματά τους να testify in court, να μετακινούνται ελεύθερα από τόπο σε τόπο, να εργάζονται, να ψηφίζουν και να παρακολουθούν δημόσια σχολεία.

Με τον καιρό, οι Αφροαμερικανοί ακτιβιστές και οι λευκοί σύμμαχοί τους, συχνά αντιμετωπίζοντας βία από όχλους, δημιούργησαν θαρραλέα ένα κίνημα για να αγωνιστούν εναντίον αυτών των ρατσιστικών νόμων. Αντέτειναν στις πολιτείες ότι προσπαθούσαν απλώς να διατηρήσουν την εσωτερική ειρήνη, με τις υποσχέσεις για ίσα δικαιώματα που βρήκαν στην Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και το Σύνταγμα. Ήταν πάστορες, συντάκτες, δικηγόροι, πολιτικοί, καπετάνιοι πλοίων και αμέτρητοι συνηθισμένοι άνδρες και γυναίκες, και αγωνίστηκαν στον τύπο, στα δικαστήρια, στις πολιτείες και το Κογκρέσο, μέσω αιτημάτων, λόμπινγκ, κομματικής πολιτικής και εκλογών.

Μακροχρόνια μπλοκαρισμένο από εχθρικές λευκές πλειοψηφίες και δυσμενείς δικαστικές αποφάσεις, τα ιδανικά του κινήματος έγιναν ολοένα και πιο mainstream τη δεκαετία του 1850, ειδικά μεταξύ των υποστηρικτών του νέου Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Όταν το Κογκρέσο άρχισε να ανοικοδομεί το έθνος μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, οι Ρεπουμπλικανοί εγκατέστησαν αυτή την όραση φυλετικής ισότητας στον Νόμο περί Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1866 και την Δέκατη Τέταρτη Τροποποίηση. Αυτές ήταν οι ορόσημες επιτυχίες του πρώτου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων.

Η μαγευτική ιστορία της Kate Masur παραδίδει αυτό το πρωτοπόρο κίνημα με ζωντανές λεπτομέρειες. Ακτιβιστές όπως ο John Jones, ένας ελεύθερος μαυραγορίτης από τη Βόρεια Καρολίνα, του οποίου η αντίσταση στους «μαύρους νόμους» του Ιλινόις βοήθησε να γίνει η υπόθεση για φυλετική ισότητα, αποδεικνύουν τον αναντικατάστατο ρόλο των Αφροαμερικανών στη διαμόρφωση του αμερικανικού ιδεώδους για ισότητα ενώπιον του νόμου.

Χωρίς εφαρμογή, οι υποσχέσεις νόμιμης ισότητας δεν ήταν αρκετές. Όμως το προεμφυλιακό κίνημα έθεσε τα θεμέλια για μια παράδοση φυλετικής δικαιοσύνης που παραμένει ζωτικής σημασίας μέχρι σήμερα.