Στην Πορτογαλία, ορισμένα εστιατόρια σερβίρουν παραδοσιακό πορτογαλικό φαγητό μαζί με παραστάσεις φado, ένα μουσικό είδος που μπορεί να εντοπιστεί από τη δεκαετία του 1820 στη Λισαβόνα και χαρακτηρίζεται συχνά από μελαγχολικούς σκοπούς και στίχους, συχνά για τη θάλασσα ή τη ζωή των φτωχών, ενώ είναι γεμάτο με ένα αίσθημα παραίτησης, πεπρωμένου και μελαγχολίας.

Οι άνθρωποι περνούν ολόκληρες τις βραδιές τους σε αυτά τα εστιατόρια, που ονομάζονται Casa de Fado (“Σπίτι του Φάδο”), τρώγοντας και ακούγοντας τη μουσική, η οποία μιλά για τη λέξη “saudade”, μια πορτογαλική λέξη που σημαίνει “ποθώ, νοσταλγία, επιθυμία, απομάκρυνση από κάτι ή κάποιον”. Συνήθως, δεν υπάρχει καμία αλλαγή τραπεζιών. Μόλις μπείτε στο εστιατόριο, παραμένετε εκεί μέχρι να κλείσει.

Στη παραδοσιακή της μορφή, το φάδο παίζεται από ένα τρίο μουσικών: ένας κιθαρίστας παίζει την "Γκιτάρα Πορτογάλας" (δεκαδεκασύρματη πορτογαλική κιθάρα); ένας τραγουδιστής, δηλαδή, ένας “φαδίστα”; και ένας κιθαρίστας που παίζει την "Βιόλα ντε Φάδο" (κλασική κιθάρα). Η πορτογαλική κιθάρα έχει έναν μοναδικό ήχο, και οι συγχορδίες παίζονται σε διαφορετικά μέτρα από αυτές της κλασικής κιθάρας.

Στο παιχνίδι House of Fado, οι παίκτες πρέπει να διαχειριστούν το εστιατόριό τους, να προσελκύσουν πελάτες, να προσλάβουν και να προωθήσουν φαδίστες και μουσικούς, κερδίζοντας έτσι κύρος για το σπίτι του φάδο τους. Οι διευθυντές μετακινούν τα μέλη του προσωπικού τους σε διάφορες θέσεις για να εκτελέσουν κάποιες ενέργειες, χρησιμοποιώντας την ίδια ενέργεια “bump” όπως στο παιχνίδι The Gallerist.