Είδος: Γοτθικό μυθιστόρημα μυστηρίου με ρομαντικά στοιχεία

Ατμόσφαιρα: Σκοτεινή και υποβλητική, με έντονη αγωνία, μυστικά και μια αίσθηση διαρκούς απειλής που παραμονεύει στη σκιά του παρελθόντος.

• Τον απόηχο ενός ανεξιχνίαστου φόνου

• Μια δυναμική γυναίκα που αναζητά την αλήθεια

• Έναν κόσμο γεμάτο μυστικά, φήμες και φαντάσματα του παρελθόντος

Σου αρέσουν οι ιστορίες που συνδυάζουν μυστήριο, ρομαντισμό και σκοτεινή ατμόσφαιρα σε ένα ιστορικό σκηνικό γεμάτο ένταση και ανατροπές.

• Για την ανατριχιαστική γοτθική ατμόσφαιρα που θυμίζει κλασικά έργα τρόμου

• Για την πρωταγωνίστρια που δεν διστάζει να συγκρουστεί με τον κόσμο γύρω της

• Για το μυστήριο που χτίζεται αργά, αλλά σταθερά, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον

«Γιατί αποφάσισες να κρυφτείς εδώ;» τον ρώτησε, αφού ετοιμάστηκε το τσάι.

Η Σάρλοτ καθόταν στο μοναδικό κάθισμα που υπήρχε. Εκείνος στεκόταν γερμένος με την πλάτη σε μια κολόνα από τούβλα, κρατούσε ένα τούγκινο κύπελλο στο ένα χέρι κι ένα κομμάτι κέικ δαμάσκηνο στο άλλο.

«Όταν ο Τζένκινς κι εγώ καταλάβαμε σε πόσο επικίνδυνη κατάσταση είχαμε μπλέξει, αποφασίσαμε να τραβήξουμε χωριστούς δρόμους».

Έμεινε για μια στιγμή σιωπηλός προτού αναφέρει τον Τζένκινς ονομαστικά, σημάδι ότι έτρεφε βαθιά αισθήματα. Ο Τζένκινς ήταν φίλος του από τότε που πήγαιναν σχολείο, και οι δύο άνδρες είχαν δουλέψει για τον Μοριάρτι, έναν πολύ επικίνδυνο άνθρωπο. Μετά από χρόνια, έφυγαν μαζί από τη δουλεία του Μοριάρτι.

Αλλά ο Μοριάρτι τιμωρούσε τους λιποτάκτες με θάνατο. Ο Τζένκινς είχε ήδη χάσει τη ζωή του. Ο κύριος Φιντς, τουλάχιστον μέχρι τώρα, παρέμενε σώος. Αλλά για πόσο ακόμη;

"«Γιατί αποφάσισες να κρυφτείς εδώ;» τον ρώτησε, αφού ετοιμάστηκε το τσάι. Η Σάρλοτ καθόταν στο μοναδικό κάθισμα που υπήρχε. Εκείνος στεκόταν γερμένος με την πλάτη σε μια κολόνα από τούβλα, κρατούσε ένα τσίγκινο κύπελλο στο ένα χέρι κι ένα κομμάτι κέικ δαμάσκηνο στο άλλο. «Όταν ο Τζένκινς κι εγώ καταλάβαμε σε πόσο επικίνδυνη κατάσταση είχαμε μπλέξει, αποφασίσαμε να τραβήξουμε χωριστούς δρόμους». Έμεινε για μια στιγμή σιωπηλός προτού αναφέρει τον Τζένκινς ονομαστικά, σημάδι ότι έτρεφε βαθιά αισθήματα. Ο Τζένκινς ήταν φίλος του από τότε που πήγαιναν σχολείο, και οι δύο άνδρες είχαν δουλέψει για τον Μοριάρτι, έναν πολύ επικίνδυνο άνθρωπο. Μετά από χρόνια, έφυγαν μαζί από τη δούλεψη του Μοριάρτι. Αλλά ο Μοριάρτι τιμωρούσε τους λιποτάκτες με θάνατο. Ο κύριος Φιντς, τουλάχιστον μέχρι τώρα, παρέμενε σώος. Αλλά για πόσο ακόμη;

«Η λογική έλεγε ότι θα ήταν πιο δύσκολο να εντοπίσουν δύο άνδρες που κινούνταν ανεξάρτητα απ' ό,τι αν ταξίδευαν μαζί και συγκατοικούσαν», συνέχισε εκείνος. «Για εμένα προσωπικά θα ήταν καλύτερα να εξαφανιστώ στα έγκατα του Λονδίνου. Αλλά πού ακριβώς στο Λονδίνο θα ήμουν όσο το δυνατόν πιο ασφαλής; Πού θα είχαν ελάχιστες πιθανότητες να με βρουν τα τσιράκια του Μοριάρτι; »Ο Μοριάρτι προτιμούσε να παίρνει κοντά του νεαρούς ταπεινής καταγωγής. Μια στο τόσο πιάναμε κουβέντα για τους πατεράδες μας κι εγώ έλεγα πάντα ότι δεν είχα σκοπό ποτέ να πάω να βρω τον άνθρωπο που με είχε σπείρει. Ακόμα κι αν γινόμουν σπουδαίος ή πάμπλουτος. Θα έπρεπε να έρθει εκείνος να με βρει, με την ουρά στα σκέλια."