Δυστυχώς καμία σχέση με τα άλλα βιβλία της συγγραφέως. Απορω με τις κριτικες εδω. Προχειρογραμμένο, επιφανειακο, βιαστικό, παιδιάστικο εντελώς. Γραφτηκε για να γραφτει. Δεν εστιαζω ουτε στην ιστορια, ουτε στο απαγορευμενο της. Εστιαζω καθαρα στον τροπο αποδοσης των χαρακτηρων και του (υποτιθέμενου) συναισθηματος μεταξυ τους. Σαν τα παλια αρλεκιν του περιπτερου. Κανένα βάθος σε χαρακτήρες, πολύ φτωχές περιγραφές, ανυπαρκτο συναισθημα, δεν σε πειθει πουθενα. Αρπαχτή. Τελειωνεις το βιβλιο κ ξεχνας οτι το διαβασες. Κρίμα. Δεν το συνιστώ.

WOW!! Η Penelope νομίζω με έχει κάνει να ερωτευτώ περισσότερες φορές απ’ όσες αντέχω!

Είναι σίγουρα ένα από τα πιο ευχάριστα αναγνώσματα της χρονιάς.

Η Τζόρνταν, μια 19χρονη κοπέλα που συγκατοικεί με το αγόρι της, αποφασίζει την ημέρα των γενεθλίων της να σχολάσει νωρίτερα και να πάει μόνη της σινεμά. Εκεί γνωρίζει τον Πάικ, και αργότερα ανακαλύπτουμε ότι είναι ο πατέρας του αγοριού της, του Κόουλ. Μετά από αυτό, το ζευγάρι αναγκάζεται να μετακομίσει προσωρινά στο σπίτι του Πάικ — και εκεί ξεκινάνε τα δράματα! Ο Κόουλ αρχίζει να παραμελεί την Τζόρνταν, που βρίσκει παρηγοριά στην παρέα του Πάικ.

Προειδοποίηση: πρόκειται για taboo romance, με τα ακόλουθα tropes: age gap, boyfriends dad, forbidden romance, οπότε δεν είναι για όλους!

Ο έρωτας αναπτύσσεται αργά, φυσικά και με βάθος — δεν είναι απλά ένα “απαγορευμένο” ρομάντζο, αλλά μια ιστορία γεμάτη συναισθήματα και αληθινή σύνδεση. Ένα σωστό slow burn!

Η Τζόρνταν είναι δυναμική και αυθεντική, και ο Πάικ... τι να πω! Ώριμος, υποστηρικτικός, με πάθος αλλά και σεβασμό. Η χημεία τους είναι εκρηκτική, αλλά το πιο όμορφο είναι ο τρόπος που καταλαβαίνονται.

Το Birthday Girl της Penelope Douglas είναι από εκείνα τα βιβλία που είχα ακούσει τόσα πολλά γι’ αυτό, που ήθελα να το διαβάσω έστω και από περιέργεια. Ήξερα από πριν ότι βασίζεται στο trope του age gap romance, κάτι που γενικά δεν επιλέγω αλλά ο χαμός γύρω από το βιβλίο με είχε ενθουσιάσει και εμένα.

Η ιστορία ακολουθεί την Jordan, η οποία μετά από μια δύσκολη περίοδο, μετακομίζει στο σπίτι του Pike, του πατέρα του αγοριού της. Όπως φαντάζεσαι, η σχέση της με τον Pike σταδιακά αρχίζει να αλλάζει, οδηγώντας σε κάτι πιο έντονο και απαγορευμένο. Για μένα όμως, αυτή η ιδέα –ότι κάποιος ξεκινά ρομαντική ή σεξουαλική σχέση με τον πατέρα του συντρόφου του– είναι άβολη. Όσο κι αν ήθελα να διαχωρίσω τη μυθοπλασία από την πραγματικότητα, δεν μπόρεσα να βρω ούτε τη χημεία ούτε το “emotional connection” που να με πείσει ότι αυτή η ιστορία ήταν για εμένα.

Η γραφή της Penelope Douglas είναι σίγουρα ρευστή και ευανάγνωστη. Μπορεί να σε τραβήξει, ειδικά αν σου αρέσουν τα forbidden romance vibes και το slow burn. Αλλά προσωπικά δεν ένιωσα καμία ταύτιση, ούτε με την Jordan, ούτε με τον Pike. Δεν με έπεισε το γιατί αυτοί οι δύο άνθρωποι, με τόση διαφορά ηλικίας και τόσα red flags ανάμεσά τους, θα έμπαιναν σε μια τέτοια σχέση.

Επίσης, όσο περνούσαν οι σελίδες, ένιωθα ότι το romance επισκίαζε τα πάντα. Δεν υπήρχε πραγματική πλοκή έξω από τη σχέση τους, και αυτό με κούρασε.

Καταλαβαίνω ότι πολλοί λάτρεψαν το Birthday Girl και το βρίσκουν τολμηρό, συναισθηματικό ή “καυτό”. Εγώ, απλώς, δεν είμαι το κοινό για αυτό το είδος ιστοριών. Το age gap γενικά δεν με ενθουσιάζει, αλλά όταν μπαίνει και η παράμετρος “πατέρας του αγοριού της”; Εκεί χάνω κάθε διάθεση. Δεν μπορώ να το υποστηρίξω σαν ρομαντικό σενάριο.

Οπότε, συνοψίζοντας, για μένα το Birthday Girl δεν έκανε, όχι λόγω γραφής, αλλά λόγω της βασικής ιδέας πάνω στην οποία χτίστηκε παρόλα αυτά πιστεύω ότι πολλοί εκεί έξω θα το λατρέψουν. Αν είσαι φαν αυτού του trope, και των έντονων ερωτικών σκηνών τότε αυτό το βιβλίο είναι για εσένα.

Το Κορίτσι Γενεθλίων είναι ένα spicy contemporary romance με taboo στοιχεία, που παίζει πολύ με το trope του forbidden age-gap love. Η Τζόρνταν είναι 19 χρονών, σε μια πολύ δύσκολη φάση της ζωής της, και βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι του Πάικ – του πατέρα του αγοριού της. Εκείνος είναι 38, υπεύθυνος, προσγειωμένος, και απόλυτα συνειδητοποιημένος για το ότι αυτό που αρχίζει να νιώθει για την Τζόρνταν... δεν πρέπει να συμβεί.

Όμως η συγκατοίκηση και η ένταση ανάμεσά τους χτίζει μια έντονη και επικίνδυνα ελκυστική δυναμική, που όσο κι αν προσπαθούν να την αγνοήσουν, δεν μπορούν να τη σταματήσουν.

Προσωπικά, παρόλο που δεν διαβάζω συχνά τέτοιο είδος βιβλίων, αυτό το απόλαυσα περισσότερο από άλλα έργα της Douglas. Το διάβασα πολύ γρήγορα – είχε ρυθμό, ένταση, και φουλ smut σκηνές που ήταν γραμμένες με αυτοπεποίθηση και πάθος. Ένιωσα ότι υπήρχε χημεία, και ο τρόπος που ο Πάικ αντιμετωπίζει την κατάσταση ήταν αρκετά πειστικός, αν και αρκετά ακραίος σαν concept.

Δεν θα πω ότι δεν μου φάνηκε κάπως υπερβολικό ένας πατέρας να μπλέκει με την κοπέλα του γιου του, αλλά ήξερα από την αρχή τι με περιμένει – και εφόσον αυτό είναι το trope, δεν με ξένισε τόσο.

Έβαλα 3,7 στα 5 αστέρια, και ειλικρινά, αν σας αρέσουν οι πιο «τολμηρές» ιστορίες με δυναμικές σχέσεις και έντονη σωματική έλξη, αξίζει να το δοκιμάσετε.