Το Birthday Girl της Penelope Douglas είναι από εκείνα τα βιβλία που είχα ακούσει τόσα πολλά γι’ αυτό, που ήθελα να το διαβάσω έστω και από περιέργεια. Ήξερα από πριν ότι βασίζεται στο trope του age gap romance, κάτι που γενικά δεν επιλέγω αλλά ο χαμός γύρω από το βιβλίο με είχε ενθουσιάσει και εμένα.
Η ιστορία ακολουθεί την Jordan, η οποία μετά από μια δύσκολη περίοδο, μετακομίζει στο σπίτι του Pike, του πατέρα του αγοριού της. Όπως φαντάζεσαι, η σχέση της με τον Pike σταδιακά αρχίζει να αλλάζει, οδηγώντας σε κάτι πιο έντονο και απαγορευμένο. Για μένα όμως, αυτή η ιδέα –ότι κάποιος ξεκινά ρομαντική ή σεξουαλική σχέση με τον πατέρα του συντρόφου του– είναι άβολη. Όσο κι αν ήθελα να διαχωρίσω τη μυθοπλασία από την πραγματικότητα, δεν μπόρεσα να βρω ούτε τη χημεία ούτε το “emotional connection” που να με πείσει ότι αυτή η ιστορία ήταν για εμένα.
Η γραφή της Penelope Douglas είναι σίγουρα ρευστή και ευανάγνωστη. Μπορεί να σε τραβήξει, ειδικά αν σου αρέσουν τα forbidden romance vibes και το slow burn. Αλλά προσωπικά δεν ένιωσα καμία ταύτιση, ούτε με την Jordan, ούτε με τον Pike. Δεν με έπεισε το γιατί αυτοί οι δύο άνθρωποι, με τόση διαφορά ηλικίας και τόσα red flags ανάμεσά τους, θα έμπαιναν σε μια τέτοια σχέση.
Επίσης, όσο περνούσαν οι σελίδες, ένιωθα ότι το romance επισκίαζε τα πάντα. Δεν υπήρχε πραγματική πλοκή έξω από τη σχέση τους, και αυτό με κούρασε.
Καταλαβαίνω ότι πολλοί λάτρεψαν το Birthday Girl και το βρίσκουν τολμηρό, συναισθηματικό ή “καυτό”. Εγώ, απλώς, δεν είμαι το κοινό για αυτό το είδος ιστοριών. Το age gap γενικά δεν με ενθουσιάζει, αλλά όταν μπαίνει και η παράμετρος “πατέρας του αγοριού της”; Εκεί χάνω κάθε διάθεση. Δεν μπορώ να το υποστηρίξω σαν ρομαντικό σενάριο.
Οπότε, συνοψίζοντας, για μένα το Birthday Girl δεν έκανε, όχι λόγω γραφής, αλλά λόγω της βασικής ιδέας πάνω στην οποία χτίστηκε παρόλα αυτά πιστεύω ότι πολλοί εκεί έξω θα το λατρέψουν. Αν είσαι φαν αυτού του trope, και των έντονων ερωτικών σκηνών τότε αυτό το βιβλίο είναι για εσένα.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!