Διάβασα πριν λίγο καιρό το Η Πρόσκληση του Sebastian Fitzek — κι αν και συνολικά το απόλαυσα πολύ, υπήρχαν στιγμές που νιώθω πως "χάθηκα" μέσα στο μυαλό της Μάρλα Λίντμπεργκ και στην υποθεση, ίσως επειδή οι σκηνες εναλλασσονταν πολυ γρηγορα και η ιστορια δεν ειχε μια βαση απο ττην αρχη για να καταλαβεις προς τα που παει.

Η υπόθεση ξεκινά με την Μάρλα να δέχεται μια πρόσκληση για επανένωση συμμαθητών, σε ένα απομονωμένο καταφύγιο στις χιονισμένες Άλπεις.

Από την πρώτη στιγμή δημιουργείται ένταση, το τοπίο, το χιόνι, η απομόνωση, όλα συμβάλλουν σ’ έναν αέρα αγωνίας. Η Μάρλα έχει ιστορικό από ψευδείς μνήμες, πιθανώς τραυματικές εμπειρίες, και όσο προχωρά η αφήγηση, δεν ξέρεις αν όσα βλέπει ή πιστεύει ότι βλέπει είναι κομμάτια της πραγματικότητας ή κατασκευές του μυαλού της.

Τα plot twists στο τέλος ήταν απίστευτα. Σοβαρές ανατροπές που με άφησαν με το στόμα ανοιχτό και με αμφιβολίες για το τι νόμιζα ότι είχε ήδη καταλάβει. Παρόλα αυτά, μερικά σημεία στο μέσον του βιβλίου ήταν πιο αργά ή πιο μπλεγμένα απ’ όσο θα ήθελα· χρειάζεται συγκέντρωση, γιατί αν διαβάζεις με διακοπές μπορεί να ξεχάσεις ποιος είσαι, τι θυμάται η Μάρλα, ποια στιγμή αναφέρεται.

Το ύφος του Fitzek είναι δυνατό: σε βάζει στο κεφάλι της ηρωίδας με έναν τρόπο που σε κάνει να αισθάνεσαι την αβεβαιότητα, την ένταση, το φόβο. Και ακόμα κι αν κάποια κομμάτια με μπέρδεψαν, στην τελική η εμπειρία ήταν συναρπαστική. Ηταν ένα θρίλερ που δεν σε αφήνει ήσυχο, που σε αναγκάζει να σκεφτείς μετά το τέλος τι πράγματι συνέβη.

Αν σ’ αρέσουν ψυχολογικά θρίλερ με ασάφειες, ένταση και εκπλήξεις, Η Πρόσκληση είναι μια πολύ δυνατή επιλογή. Και ναι τα Plot twists στο τέλος, δεν τα είδα να έρχονται όλα, και αυτό ήταν το καλύτερο κομμάτι.

Η Πρόσκληση του Sebastian Fitzek είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ με έντονη ατμόσφαιρα, κλειστοφοβική ένταση και σταδιακή ψυχολογική κατάρρευση. Η Μάρλα Λίντμπεργκ λαμβάνει μια πρόσκληση για συνάντηση παλιών συμμαθητών σε ένα απομονωμένο, χιονισμένο καταφύγιο στις Άλπεις. Ψάχνει απλώς ένα διάλειμμα. Μια ανάσα από τη ζωή της. Όμως όταν φτάνει εκεί, κάτι δεν πάει καλά. Το τζάκι είναι αναμμένο, τα πιάτα χρησιμοποιημένα – αλλά κανείς δεν είναι εκεί. Ή τουλάχιστον, έτσι φαίνεται...

Η Μάρλα πάσχει από προσωπαγνωσία και έχει υποφέρει στο παρελθόν από ψευδαισθήσεις και διαστρεβλωμένες αναμνήσεις. Δεν μπορεί να εμπιστευτεί απόλυτα την ίδια της την αντίληψη. Και καθώς το χιόνι καλύπτει τα πάντα και η νύχτα βαθαίνει, η παράνοια μεγαλώνει. Μήπως όσα ζει είναι αληθινά ή όλα βρίσκονται μέσα στο μυαλό της;

Το βιβλίο μου κράτησε την προσοχή μέχρι την τελευταία σελίδα. Η γραφή του Fitzek είναι άμεση, γεμάτη ένταση και συνεχείς ανατροπές. Σε βάζει στο μυαλό της ηρωίδας, κι αυτό από μόνο του είναι τρομακτικό. Δεν είναι απλώς ένα θρίλερ με έναν τυπικό δολοφόνο — είναι μια ιστορία για το πόσο ευάλωτη είναι η μνήμη και η ψυχολογία.

Αν αγαπάς κλειστοφοβικά σκηνικά, αβεβαιότητα για το τι είναι πραγματικό και τι όχι, και ένα φινάλε που σου ανατρέπει όσα πίστευες, Η Πρόσκληση είναι για σένα. Fitzek σημαίνει φόβος χωρίς ανάσα — και εδώ το αποδεικνύει ξανά.