Προχωρώντας μέσα στην γκαρνταρόμπα, διακρίνω μία ακόμα πόρτα. Το μπάνιο. Έχει έναν τεράστιο καθρέφτη (ανέφερα ότι έχω αδυναμία στους καθρέφτες;), ντουσιέρα και τζακούζι. Πόσο πιο τέλειο; Ποτέ δεν περίμενα να έχω ένα τέτοιο δωμάτιο. Το σπίτι στη Σαντορίνη ήταν μεγάλο, αλλά ήταν ένα απλό σπίτι, δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο.

Αρχίζω να τακτοποιώ τα πράγματά μου, μαρκάροντας την περιοχή μου. Παράλληλα, σκέφτομαι τρόπους να πείσω τη μάνα μου να με αφήσει να κρατήσω το δωμάτιο.

– Έλα, ρε μαμά. Έχω ήδη ξεπακετάρει.

– Κακό του κεφαλιού σου.

– Θα κάνω κάθε μέρα τις δουλειές του σπιτιού.

– Όχι.

– Θα μαγειρεύω τρεις φορές την εβδομάδα.

– Όχι.

– Θα κάνω κάθε μέρα τις δουλειές του σπιτιού και θα μαγειρεύω τρεις φορές την εβδομάδα.

– Όχι.

– Τέσσερις φορές;

– Χμμμ… κάτσε να το σκεφτώ…

(Αναθαρρώ.)

– Όχι.

– Έλα, ρε μαμά, τι να το κάνεις εσύ αυτό το δωμάτιο στην ηλικία σου;

– Έτσι προσπαθείς να με πείσεις;

Φαίνεται εκνευρισμένη και σκέφτομαι ότι θα πρέπει να ξαναμετακομίσω όλα μου τα πράγματα στο υπόγειο του σπιτιού. Έπρεπε να έχω αφήσει και κάτι πίσω στο νησί.