Μια νεαρή από το Ομαν, η Ζουχουρ, μας αφηγείται μέσω της καθημερινότητας της, τη ζωή της γιαγιάς της. Πώς αυτή μεγάλωσε και ουσιαστικά δεν έζησε ποτέ τον έρωτα, δεν πραγματοποίησε ποτέ τα όνειρα της. Απέκτησε παιδιά που δεν ήταν δικά της, έφυγε από τον τόπο της, έμεινε μισοτυφλη, έχασε τους αγαπημένους της και το μόνο που πάντα ήθελε ήταν ένα χωράφι με λουλούδια και καρπούς. Ένα αγρόκτημα με νεραντζιά και οτιδήποτε μπορεί να σκεφτεί κανείς.

Μόνο που ποτέ δεν έγιναν αυτά. Μεγάλωσε τα εγγόνια της με περισσή αγάπη. Η εγγονή της θρηνεί για τη γιαγιά της και όσα δεν έζησε. Αναβιώνει μέσω των εφιαλτών τις τύψεις της εγκατάλειψης της. Μπλέκει την παρούσα ζωή της με εκείνη της γιαγιάς. Είναι θεατής σε έναν απαγορευμένο έρωτα και αναβιώνει την ιστορία της.

Ταξιδεύει μεταξύ παρελθόντος και παρόντος με λυρική μαεστρία, μια γραφή που προκαλεί ατέρμονη θλίψη. Ζωντανεύει τις μυρωδιές, τους ήχους, τις εικόνες με δεξιοτεχνία καλλιτέχνη. Μεταφέρει αυτή τη θλίψη που βίωσε η γιαγιά, που βιώνει και η ίδια στο παρόν.

Το μόνο που μου έλειψε είναι ίσως να δω το τώρα με μεγαλύτερη λεπτομέρεια. Παρόλα αυτά είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, εύρεσης ταυτότητας που συγκινεί.