Βραβευμένο με το Βραβείο Ιστορίας Wolfson το 2010 και το Βραβείο Εβραϊκής Βιογραφίας το 2010, η Ρουθ Χάρις γράφει με όμορφο και ενδιαφέροντα τρόπο για μια στιγμή της γαλλικής ιστορίας που πόλωσε την κοινωνία και υπέσκαψε την γαλλική πολιτεία. Οι επιπτώσεις ήταν αισθητές έως την έκρηξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Στο τέλος του Σεπτεμβρίου του 1894, μία καθαρίστρια έκλεψε μια αχρονολόγητη και ανυπόγραφη επιστολή από τον κάδο ανακύκλωσης του Γερμανού στρατιωτικού ακόλουθου στο Παρίσι. Το έγγραφο περιείχε γαλλικά στρατιωτικά μυστικά και, αν και είχε σκιστεί σε κομμάτια, ξανακολλήθηκε από τις γαλλικές υπηρεσίες πληροφοριών. Μέσα στον Οκτώβριο, ένας Εβραίος αξιωματικός του στρατού, ο Άλφρεντ Ντρέιφους, κατηγορήθηκε ως ο συγγραφέας του. Όπως αποδείχθηκε, ήταν απολύτως αθώος, ωστόσο ελάχιστοι αμφισβήτησαν την απόφαση της επόμενης στρατιωτικής δίκης που τον καταδίκασε σε ισόβια καταναγκαστικά έργα.

Η κοινή γνώμη ήταν εξοργισμένη, και ο Υπουργός Πολέμου, στρατηγός Ογκύστ Μερσιέ, ζήτησε την επαναφορά της θανατικής ποινής για να εκτελεστεί ο Ντρέιφους. Παρά την απόρριψη του αιτήματος, ο Ντρέιφους υπεβλήθη σε ειδικούς όρους: αντί να σταλεί στη Νέα Καληδονία όπως οι άλλοι καταδικασθέντες, στάλθηκε στην σκληρότερη φυλακή του Νιαγκού, και καταδικάστηκε σε απομόνωση υπό φριχτές συνθήκες. Οι γαλλικές αρχές δεν περίμεναν – και πιθανότατα δεν ήθελαν – να επιβιώσει.

Η αμετάβλητη καταδίκη του Ντρέιφους ήταν τέτοια που κανείς δεν φαντάζονταν ότι θα αμφισβητηθεί, πόσο μάλλον ότι η υπόθεση θα γινόταν το σκάνδαλο που σχεδόν κατέρριψε την γαλλική πολιτεία. Αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης και μεταμόρφωση του τρόπου που η χώρα έβλεπε τον εαυτό της και ήταν θεατής από τους άλλους.

Σελίδες: 560, Διαστάσεις: 12.9x12.9cm