Ο Θρόνος του Αιχμαλώτου συνεχίζει την ιστορία του Όουκ και της Ρεν και – σε αντίθεση με το πρώτο βιβλίο – εδώ η οπτική επικεντρώνεται στον Όουκ, κάτι που αλλάζει τελείως τη δυναμική. Αυτό σημαίνει πως γνωρίζουμε καλύτερα τις σκέψεις και τα διλήμματά του, αλλά ταυτόχρονα η Ρεν γίνεται πιο μυστηριώδης, κάτι που για εμένα ήταν και θετικό και αρνητικό. Από τη μία, ήθελα να την καταλάβω περισσότερο. Από την άλλη, κράτησε μια ενδιαφέρουσα ένταση στο πώς διαχειριζόμαστε την εμπιστοσύνη.

Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που ο Όουκ αντιμετωπίζει τη σχέση του με τη Ρεν – το ότι υπάρχει ακόμα κάτι εκεί, παρόλο που όλα τους τραβάνε προς το να σταθούν απέναντι. Υπάρχει έντονη συναισθηματική φόρτιση, και μου άρεσε που ο Όουκ, αν και πιο γλυκός σαν χαρακτήρας, αναγκάζεται εδώ να γίνει πιο σκληρός. Η Ρεν, αντίθετα, παραμένει πολύπλοκη και σκληροτράχηλη, αλλά δεν σου δίνεται εύκολα – και αυτό δούλεψε για μένα.

Το φινάλε; Μου θύμισε αρκετά την αίσθηση της τριλογίας του Σκληρόκαρδου Πρίγκιπα (που προσωπικά αγαπώ), με τον τρόπο που η προδοσία και η εμπιστοσύνη πλέκονται μεταξύ τους. Είχε στιγμές που με κράτησαν να διαβάζω χωρίς σταματημό και ανυπομονώ για τη συνέχεια.

Αν σας άρεσε το πρώτο, πιστεύω πως το δεύτερο θα σας ικανοποιήσει ακόμα περισσότερο – είναι πιο ώριμο, πιο "πολιτικό" και έχει πολλή ένταση στις σχέσεις.