Η συμβολή της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας στο γίγνεσθαι του Χριστιανισμού και της Ορθοδοξίας, που συνιστά τον βασικό στόχο της μετά χείρας μελέτης, απετέλεσε, με τις μεγάλες θεολογικές μορφές που αναδείχθηκαν στο χώρο της, ακαταμάχητο φρούριο της Ορθοδοξίας απέναντι σε μακρά σειρά αιρέσεων και αδιάβλητο συμμαχητή των Οικουμενικών Συνόδων συνεχίζοντας αενάως να την στηρίζει και να γαλουχεί στα νάματά της το πνευματικό της Ποίμνιο.

Διότι ο σημερινός αναγνώστης, διεξερχόμενος τις σελίδες τούτης της μελέτης θα παρατηρήσει, ότι δεν είναι σπάνιες οι φορές, κατά τις οποίες είναι εκπληκτική η ευχέρεια, με την οποία παρασύρονται πλήθη και ακολουθούν σαν τους χοίρους της ευαγγελικής περικοπής τον δρόμο του γκρεμνού, πειθόμενα σε λόγους «επιδέξιων εμπόρων και δυναστών».

Συχνά παρατηρούνται διδασκαλίες νέων αιρέσεων να αναβιώνουν για διαφορετικούς λόγους, σύμφωνα με τις απαιτήσεις ή τις ερμηνείες που αναφύονται ένεκα της εποχής, της περιοχής ή των συμφερόντων ισχυρών της, όταν κινήματα, ρεύματα φιλοσοφικά, πολιτικά μορφώματα και εμπορικά συμφέροντα κατακλύζουν την ακοή και τυφλώνουν τους οφθαλμούς της ψυχής των πιεσμένων από τη στέγνα των μηχανών και την αιθάλη της ακηδίας ανθρώπων.

Από τις τοπικές συνόδους με αποφάσεις και κανόνες δογματικού και συμβολικού χαρακτήρα ώς την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Κρήτης (2016), με κορύφωση τους Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων, που παρατίθενται στις σελίδες που ακολουθούν, μαρτυρούν ότι δεν πρόκειται για δικαστικές αποφάσεις αλλά, όπως τονίζουν νεώτερες μεγάλες μορφές της Ορθοδοξίας, για ουσιαστικές παραινετικές σκέψεις και οδηγούς για τις αενάως επερχόμενες γενεές προς την σωτηρία και την Ανάσταση!