Το Λιβίσι το χτίσανε οι πρόγονοι στο δυτικό πα­ρακλάδι του Αντίκραγου, εκεί που ήταν χτισμένη η αρχαία ελληνική Καρμυλησσός. Το παρακλά­δι τούτο καταλήγει στη δυτική παραλία της Μικρασίας, που είχε απέναντι τη Ρόδο. Έπρεπε όμως από την πα­ραλία ν’ανέβεις το βουνό κι από την κορυφή θα ’βλεπες κάτω σου, στις δυο πλαγιές, το Λιβίσι. Η μικρή πόλη δεν έβλεπε στη θάλασσα, την είχε πίσω της. Έβλεπε προς την Ανατολή, κυρίως, αλλά και προς τον νοτιά και τον βοριά. Ήτανε το 1921, τέλος άνοιξης, αρχές καλοκαιριού. Από βορειοανατολικά ερχότανε και το Λιβισιανάκι, το μαστορόπουλο. Τρέχοντας, με τα τσαρούχια στο χέρι, ανέβηκε το μεγάλο καλό καλντερίμι για τον Ταξιάρχη και τον Στούμπο. Όσοι το βλέπανε να τρέχει, καταλα­βαίνανε πως φέρνει κακό μαντάτο. Το παιδί σταμάτησε στον Στούμπο, στην αγορά με τα πολλά μαγαζιά. Δεν άντεχε να φτάσει στον Ταξιάρχη. Έπεσε σ’ ένα πεζού­λι και ψιθύρισε: «Τους πιάσανε… πολλά σινάφια, λιβι­σιανοί πολλοί». Μαζευτήκανε μαγαζάτορες και περαστικοί. Απόγευ­μα καλοκαιριού και είχανε βγει στην αγορά. Πρώτοι τα μάθανε αυτοί που είχανε ανθρώπους στα σινάφια. Αυτά ήσανε μικρές ομάδες χτιστάδων, γανωματήδων, παπου­τσήδων και άλλων μαστόρων, που δουλεύανε σε τούρ­κικα χωριά και πόλεις. Άλλοτε στο καζάν (υποδιοίκη­ση) της Μάκρης ή γενικά στο σαντζάκι (επαρχία) των Μούγλων, και άλλοτε στα μακρινά του βιλαετιού (νο­μού) του Αϊδινίου και της Σμύρνης.

Πολλοί μάλιστα λι­βισιανοί μαστόροι φτάνανε στην Κόνυα (Ικόνιο), στο Ερεγλί, τη Νίγδη, την Καισάρεια, το Σιβάς (Σεβάστεια) και ψηλά στον Πόντο. Ήσανε καλοί μαστόροι και βγά­ζανε καλούς παράδες. Το χωριό τους, πάνω στα βράχια χτισμένο, δεν είχε χωράφια να καλλιεργήσουνε. Τα λίγα καλά που ήσανε στον κάμπο τα κατείχαν τα πιο πολ­λά οι Τούρκοι. Οι μικροβιοτεχνίες δε δίνανε σ’ όλους ψωμί. Έτσι γινόσανε μαστόροι και μικρές ομάδες (δύο, τρεις, τέσσερις άντρες ή περισσότεροι, ανάλογα) παίρ­νανε τα λίγα σύνεργα και μήνες πολλούς, από το Μάρ­τη-Απρίλη, οργώνανε την Τουρκία. Γυρίζανε οι πολλοί το Νοέμ­βρη-Δεκέμβρη και μένανε στην οικογένειά τους μέχρι το Μάρτη.