Όταν διαβάζετε αυτές τις αράδες, συχνά θα σας κατακλύζει θυμός, θα αναζητάτε – ανθρώπινο, ωστόσο λάθος– τον ένοχο· ποιος μπορεί να φταίει, ποιος κρύβεται πίσω από τις δυσκολίες που υπέστη ο κάθε πρωταγωνιστής – άρα και πίσω από τις δικές σας. Η επικριτική μαμά, ο απόμακρος μπαμπάς, ο ασυνεπής πρώην, ο παραιτημένος νυν... Μην το κάνετε.
Ούτε στην ψυχοθεραπεία το κάνουμε. Δεν είναι ποτέ απλή η απάντηση στο ερώτημα: Ποιος φταίει; Και σίγουρα δεν είναι απλώς ένα όνομα. Οι σχέσεις δεν είναι ευθείες γραμμές με Υποκείμενο και Κατηγορούμενο. Οι σχέσεις είναι κύκλοι, σαν τους κρίκους μιας αλυσίδας, που κάθε φορά μ' έναν δικό τους μοναδικό τρόπο συναντιούνται, μπλέκονται και ισορροπούν. Ο καθένας έχει τον δικό του δρόμο με τα δικά του εμπόδια, παραστρατήματα, ξέφωτα, ανηφόρες και κατηφόρες. Ο πληγωμένος άλλοτε πληγώνει, άλλοτε πληγώνεται, άλλοτε χτυπάει και άλλοτε πονάει. Δεν ψάχνουμε τον ένοχο, λοιπόν. Να καταλάβουμε θέλουμε για να το πάμε αλλιώς.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!