Εύχομαι η καρδιά σου να είναι ανοιχτή και δεκτική. Είμαστε μια παρέα μακρινή, μα σίγουρα όχι απόμακρη, απρόσωπη ή ψυχρή. Εσύ κι εγώ. Δεν είμαστε κοντά σωματικά, μα αγγιζόμαστε ψυχικά. Μερικές φορές κοιμόμαστε μαζί. Τα λέμε συχνά. Μιλάμε αληθινά. Παρ’ όλα τα λάθη μας, προσπαθούμε για κάτι καλύτερο. Είναι χιλιάδες αυτοί που μοιράζονται μαζί μου τα προσωπικά τους. Με συγκινεί που δεν ντρέπονται να μου δείξουν τα δάκρυά τους. Πατώντας το πληκτρολόγιο, την ώρα που μου γράφουν, δε διστάζουν να εκτεθούν, να ξεσκεπαστούν και να πουν μεγάλες αλήθειες, που, ενώ τους «ρεζιλεύουν», την ίδια ώρα τους ανεβάζουν στα μάτια μου και τους φτάνουν στον… Ήλιο. Ακόμα κι όταν μου μιλάς για λάθη, πάθη και ασωτίες, ναρκωτικά, τζόγο κι άλλες ταλαιπωρίες, εγώ βλέπω μέσα σου ένα Φως. Θέλω να σε ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη.

Δεν είμαι εδώ για να κρίνω. Κι εγώ, άλλωστε, κάνω λάθη. Κάθε φορά όμως που βλέπω ειλικρίνεια, υποκλίνομαι. Και πάντα νιώθω αποδοχή, επιείκεια και σεβασμό. Θέλω να σου δίνω μια αίσθηση ελευθερίας και να σέβομαι τη μοναδικότητά σου. Αγαπώ την ιδιαιτερότητα κάθε ανθρώπου. Δε με ενοχλεί η διαφορετικότητα. Και ποιος άλλωστε δεν είναι διαφορετικός; Σε ευχαριστώ για όλα αυτά που γράψαμε και πάλι μαζί σ’ αυτό το βιβλίο. Είμαι ένας απλός άνθρωπος. Δεν μπορώ να σώσω κανέναν. Μην περιμένεις να λύσω το πρόβλημά σου.