Σε μια αφέγγαρη νύχτα (φανταστείτε) σε μια σκοτεινή σπηλιά, στο «άντρον τού Πα- νός» απέναντι από την Ακρόπολη (στου Φιλοπάππου) μεθυσμένοι από λιβάνια, «ξί- δια» και άλλα αφροδισιακά ο Ξούθος και η Κρέουσα μυούνται στον έρωτα και περνάνε από την εφηβεία στην ενηλικίωση.

Μόνον που η κόρη ήτο καρπερή και ο σπόρος ανυ- πόμονος κι ο καρπός τού έρωτά τους ξεμύ- τισε εννέα μήνες μετά. Έτσι όπως συνηθι- ζόταν τότε (βλέπε τον μύθο τού Οιδίποδα) παρατάει η μικρομάννα το βρέφος με τα ρουχαλάκια, τα στολίδια, τα παιχνίδια του, σε μια ωραία κούνια κοντά εκεί στον τόπο όπου «συν-ελήφθη».

Πέρασε νύχτα βαριά, ασήκωτη, μέσα στα αναφιλητά. Με το που ανατέλλει ο Ήλιος πάνω από τον Υμηττό πάει να πάρει πίσω το μωρό, αλλά εκείνο άφαντο, δεν είναι πια εκεί. Ποιος το έκλεψε; Τίποτα βοσκοί; Μήπως το διαμελίσανε τα θηρία; Μα τότε, πού είναι τα σπαράγματα;