• Είδος: Αστυνομικό θρίλερ

• Ατμόσφαιρα: Σκοτεινή και γεμάτη αγωνία, με μια έντονη αίσθηση μυστηρίου που σε παρασύρει στο βυθό της ανθρώπινης φύσης.

• Μια σκοτεινή έρευνα που ξεκινά από το Αμβούργο και φτάνει μέχρι τη Μασσαλία.

• Το κυνήγι ενός ανθρώπου που μοιάζει να έχει χαθεί μέσα στο παρελθόν του.

• Την προσπάθεια εξιχνίασης ενός εγκλήματος που κρύβει βαθιά μυστικά.

• Για την κινηματογραφική του πλοκή που σε κρατάει σε εγρήγορση από την πρώτη στιγμή.

• Για τον τρόπο που ο συγγραφέας συνδέει τη δράση με τον ψυχισμό των ηρώων του.

• Για την αμεσότητα του λόγου και τις ζωντανές περιγραφές των τοπίων της Ευρώπης.

Σου αρέσουν τα αστυνομικά μυθιστορήματα με γρήγορο ρυθμό, που δεν μένουν μόνο στην επιφάνεια του εγκλήματος αλλά σκάβουν βαθιά στην ψυχολογία και το μυστήριο.

«Ένας γέρος άντρας σκαρφάλωνε με δυσκολία τα σκαλοπάτια προς το κατάστρωμα. Φορούσε ένα παλιό, γκρίζο παλτό και το πρόσωπό του ήταν αυλακωμένο από τον χρόνο και την αλμύρα. Σταμάτησε για μια στιγμή να πάρει ανάσα, κοιτάζοντας το λιμάνι που απομακρυνόταν. Τα φώτα του Αμβούργου έμοιαζαν με μικρές σπίθες που έσβηναν σιγά σιγά μέσα στην ομίχλη.

Κανείς δεν του έδωσε σημασία. Οι επιβάτες ήταν λιγοστοί και οι περισσότεροι είχαν ήδη αποσυρθεί στις καμπίνες τους. Ο γέρος έβαλε το χέρι στην τσέπη του και έπιασε ένα τσαλακωμένο χαρτί. Ήταν ένα γράμμα που δεν είχε σταλεί ποτέ, μια εξομολόγηση που περίμενε χρόνια για να βγει στο φως. Το κράτησε σφιχτά, σαν να φοβόταν πως ο άνεμος θα του το έκλεβε.

Η θάλασσα ήταν ανήσυχη εκείνο το βράδυ. Τα κύματα χτυπούσαν με δύναμη τα πλευρά του πλοίου, δημιουργώντας έναν ρυθμικό, σχεδόν υπνωτιστικό θόρυβο. Ο άντρας ήξερε πως αυτό το ταξίδι δεν είχε επιστροφή. Είχε πάρει την απόφασή του και τώρα το μόνο που απέμενε ήταν να φτάσει στον προορισμό του, όποιος κι αν ήταν αυτός.»

Ο Μίνως Ευσταθιάδης γεννήθηκε το 1967 και σπούδασε νομικά στην Αθήνα και το Ανόβερο. Έχει γράψει μυθιστορήματα και θεατρικά έργα, ενώ το έργο του «Το Γεύμα» απέσπασε το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό θεατρικής γραφής το 2011. Τα αστυνομικά του μυθιστορήματα έχουν γνωρίσει μεγάλη επιτυχία, με τον ήρωά του, τον ντετέκτιβ Κρις Πάπας, να πρωταγωνιστεί σε ιστορίες που ξεπερνούν τα ελληνικά σύνορα. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορήσει με επιτυχία στη Γαλλία και τη Γερμανία, κερδίζοντας το διεθνές αναγνωστικό κοινό.

«Υπάρχει ένας φονιάς στον δρόμο…» Οι Doors αρχίζουν να παίζουν τη στιγμή που η κοπέλα τον καβαλάει. Γελάνε με τη σύμπτωση: Riders on the storm. Τουλάχιστον απόψε δεν βρέχει. Η πλάτη του καθίσματος είναι ριγμένη πίσω και το κεφάλι της έχει κολλήσει στην οροφή του Ρενό Κλιό, λες και κάποιο μεταλλικό χέρι τούς πιέζει από ψηλά. Όπως είναι σχεδόν ξαπλωμένος, κάτι τον ενοχλεί στα αριστερά. Το γόνατό του βρίσκει στο ταμπλό του αυτοκινήτου. Μόλις τραβιέται λίγο πιο πίσω, εκείνη κάνει το αντίθετο για να ξανακολλήσει πάνω του. Οι κοφτές αναπνοές μπερδεύονται με τα ηχεία, φτιάχνουν μια άλλη μουσική, πιο ζωντανή. Για πόσο θα φοράνε τα ρούχα τους; Δεν υπάρχει βιασύνη. Θα μπορούσαν να μείνουν εκεί για ώρες, χωρίς κανένας να τους αναζητήσει ή να τους ενοχλήσει. Της λύνει το σουτιέν και ρουφάει, όσο βαθύτερα μπορεί μέσα στο στόμα του, το μισό αριστερό στήθος της. Προτιμάει πάντα τη μεριά της καρδιάς.

Έχουν παρκάρει στην άκρη ενός τελευταίου ξέφωτου που μοιάζει με ξεχερσωμένο αγρό. Ακριβώς μπροστά τους ξεπροβάλλει επιβλητικά ο συμπαγής όγκος από το δάσος του Λανγκβάιλερ. Σ’ αυτό το σημείο το έδαφος έχει ελαφρά ανηφορική κλίση και πάνω από το παρμπρίζ κρέμεται ο νυχτερινός ουρανός, με μια λεπίδα γκρίζου μέσα στο μαύρο. Έχουν αφήσει προ πολλού πίσω τους το πιο κοντινό χωριό, το Φόλσμπαχ. Τριγύρω δεν υπάρχει κανένα σπίτι, δρόμος ή φως. Το αμάξι τους φαίνεται να είναι το μοναδικό ανθρώπινο στίγμα στον ορίζοντα. Πρώτα οι μπλούζες και ύστερα τα παντελόνια προσγειώνονται στο διπλανό κάθισμα. Προσπαθούν να μη βιάζονται, αλλά δεν είναι εύκολο. Με κάθε εκπνοή τα τζάμια θολώνουν περισσότερο, η ορατότητα έχει πέσει σχεδόν στο μηδέν. Αποσύρονται, βγαίνουν έξω από τον κόσμο – όπως όλοι οι εραστές.