Η προτροπή του δούκα του Ουέλινγκτον δεν εισακού­στηκε από κανέναν. Ούτε από τους ιστορικούς ούτε από τους συγγραφείς. Ο πόλεμος, και πιο συγκεκριμένα μια μάχη, ασκούσε πάντοτε στους ανθρώπους μια γοητεία και, συχνά, γεννούσε ανάμεικτα συναισθήματα απώθησης μα και έλξης. Οι πολεμικές ιστορίες προκαλούσαν πάντοτε έντονα συναισθήματα όχι για τα ξίφη, τα όπλα ή τις οβίδες, για τα άρ­ματα μάχης, τα καταδιωκτικά ή τα θωρηκτά αλλά, απλού­στατα, επειδή σε μια μάχη συμμετέχουν άνθρωποι. Άνθρω­ποι που σκοτώνουν και σκοτώνονται. Συχνά, ειδικά στους παλαιότερους πολέμους, άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Ένας παππούς, ένας πατέρας, κάποιος θείος. Μέσα σε ένα βομβαρδιστικό και πίσω από το σκοπευτι­κό ενός ατομικού τυφεκίου βρίσκονται πάντοτε άνθρωποι. Άνθρωποι που αγωνιούν, φοβούνται, που θέλουν να επιζή­σουν, που είναι ικανοί για ηρωικές πράξεις μα και για τις απεχθέστερες κτηνωδίες, άνθρωποι που θέλουν να ξεχάσουν μα η μνήμη δεν τους αφήνει. Ευτυχώς, έχουν παρέλθει οι εποχές που οι πολεμικές αφηγή­σεις εκλαμβάνονταν αποκλειστικά και μόνον ως κάτι «ηρωι­κό», «εθνοπατριωτικό», βαρύγδουπο, στομφώδες – εντέλει ως κάτι που παρουσιάζει μονάχα μια πτυχή ή, ακόμα, διαστρεβλώ­νει μια ακραία πραγματικότητα. Πλέον γνωρίζουμε ότι μια μά­χη, όπως και ένας άνθρωπος ή ένας στρατός που συμμετέχουν σε αυτή, έχει πολύ περισσότερες από μία μόνον πλευρά.

Η ελληνική ιστορία είναι, δυστυχώς, γεμάτη «πολεμικές σελίδες». Σε αυτή τη σειρά, λοιπόν, ο αντικειμενικός σκο­πός των αφηγημάτων μας είναι να θυμηθούμε τέτοια πο­λεμικά επεισόδια της Ελλάδας, κάποια γνωστά και άλλα λιγότερο γνωστά ή ξεχασμένα, δίνοντας όμως έμφαση στο