Οι προσκλήσεις καταφτάνουν σε κουτιά. Εμφανί­ζονται όταν το ρολόι σημαίνει δώδεκα – το με­σημέρι, όχι τα μεσάνυχτα. Θα ήταν τραγικό αν αυτές οι προσκλήσεις χάνονταν στο σκοτάδι ή τις έκλεβαν τα άπληστα αστέρια. Τα κουτιά είναι από ολόλευκο ξύλο και έχουν το πλάτος μιας σελίδας. Επιφωνήματα θαυμασμού γεμίζουν τον αέρα καθώς άνθρωποι σε όλη την πόλη βρίσκουν τα κουτιά σε κατώφλια και περβάζια. Στο πάνω μέρος του κάθε κουτιού υπάρχουν σκαλισμένες χιονονιφάδες και τα ονόματα των παραληπτών έχουν αποτυπωθεί με πύρινες σφραγίδες στα πλαϊνά. Πριν, η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη με κρύο και ομίχλη, αλ­λά τώρα είναι γεμάτη με τη μαγεία όλων αυτών που θα μπο­ρούσαν να συμβούν.

Κάποιοι ανοίγουν τα κουτιά αμέσως, λύνοντας γρήγορα τις κόκκινες βελούδινες κορδέλες που κρατάνε το ξύλο κλει­στό στη θέση μιας κλειδαριάς. Άλλοι δε βιάζονται και τόσο. Κουτιά σαν αυτά δεν έχουν εμφανιστεί ποτέ ξανά έτσι απλά στη Βαλέντα. Πολλοί θέλουν να απολαύσουν τη στιγμή όταν τα όμορφα κουτιά τους φτάνουν μέσα σε αγροτόσπιτα και κάστρα και διαμερίσματα που βλέπουν σε δρόμους καλυμ­μένους με χιόνι και δρόμους γεμάτους μικροπωλητές που τώ­ρα ανυπομονούν να γυρίσουν σπίτι και να δουν αν έχουν λά­βει κι εκείνοι κουτιά.