Το έργο του Μακρόβιου, Νεοπλατωνικού φιλοσόφου του 4ου και 5ου αιώνα μ.Χ, «Σχόλια στο Όνειρο του Σκιπίωνα» αποτελεί ένα μοναδικό εγχείρημα αναφορικά με την μυστηριακή Πλατωνική και Νεοπλατωνική παράδοση και φιλοσοφία. Αυτό ήταν το έργο που αποτέλεσε την βασική πηγή γνώσεως και την πηγή έμπνευσης για τους φιλοσόφους της Δύσεως και της Ανατολής, κυρίως τα κρίσιμα χρόνια του Μεσαίωνα, και που οδήγησε στο μεγάλο θαύμα της Αναγέννησης και της μεγάλης στροφής της ανθρωπότητας και πάλι προς τον Ελληνικό πολιτισμό.

Στα κεφάλαια του ογκωδέστατου αυτού συγγράμματος μεταξύ άλλων αναλύονται ο μύθος του Ηρός και η συνέχεια του στο όνειρο του Σκιπίωνα, οι τύποι των ονείρων και τα πέντε είδη τους, η έννοια της αριθμητικής «πληρότητας» και η ανάλυση όλων των αριθμών. Ακόμα η ένωση των στοιχείων σύμφωνα με τον Τίμαιο του Πλάτωνα, η ειδική σημασία του αριθμού επτά, οντολογική, αστρονομική (σεληνιακοί κύκλοι: ηλιακοί και ουράνιοι), παλιρροιακοί κύκλοι, κύκλοι της ανθρώπινης ζωής (ανάπτυξη εμβρύου, περίοδος μετά την γέννηση, παιδική ηλικία και νεότητα, ωριμότητα και γήρας), ανθρώπινη ανατομία, το μυστήριο των ονείρων και των οιωνών, και ποιοι μπορούν να τα ερμηνεύουν και πώς.

Η ουράνια κατοικία της ψυχής, οι απόψεις των αρχαίων θεολόγων για το Επέκεινα για το πώς λειτουργεί και τι είναι εκεί. Η πορεία που διανύει η ψυχή, κατεβαίνοντας από το υψηλότερο μέρος του σύμπαντος, μέσα από τις ουράνιες σφαίρες, προς το κατώτερο μέρος, σε αυτό που εμείς διαβιούμε. Γιατί το σύμπαν ονομάζεται ναός του Θεού. Πώς γίνεται η δημιουργία των ανθρωπίνων ψυχών, γιατί και πώς ο ανθρώπινος νους είναι της ίδιας φύσεως με αυτή των αστέρων.

Οι ουράνιοι κύκλοι, ο Γαλαξίας μας και πώς λειτουργεί, ο ζωδιακός κύκλος και τα ζώδια του. Η εκλειπτική, οι παράλληλοι, οι κόλουροι, οι μεσημβρινοί, ο ορίζοντας. Η πυθαγόρεια αρμονία των σφαιρών και τα πλανητικά διαστήματα. Πώς το Θείον χρησιμοποίησε αριθμούς για την σύνθεση της Ψυχής του Κόσμου. Αντιστοιχία των ζωνών γης και ουρανού. Ο Μεγάλος Ενιαυτός. Πώς και γιατί η ψυχή είναι αθάνατη και αυτοκινούμενη. Ορισμός της αθανασίας και της κίνησης. Τρεις πλατωνικοί συλλογισμοί που αποδεικνύουν την αθανασία και την αυτοκίνηση της ψυχής.

Κλείνοντας την διήγησή του ο Μακρόβιος μας παροτρύνει να ακολουθήσουμε τους δρόμους που μας άνοιξε μέσα από αυτό το Αποκαλυπτικό βιβλίο διατηρώντας την ψυχή μας αμόλυντη και να συνεχίσουμε την ανοδική πορεία μας προς την τελική Θέωση και ομοίωση.