Οι χωρικοί του Λιτλ Χάνγκλετον το αποκαλούσαν ακόµη «το Σπίτι των Χερτ», παρόλο που είχαν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε που κατοικούσε εκεί η οικογένεια Χερτ. Βρισκόταν πάνω σ’ έναν λόφο µε θέα προς το χωριό: πολλά παράθυρα ήταν σφραγισµένα µε σανίδες, από την οροφή έλειπαν πλάκες ενώ η πρόσοψή του είχε καλυφθεί από θρασεµένο κισσό. Το Σπίτι των Χερτ, που κάποτε υπήρξε µια ωραία έπαυλη κι αναµφισβήτητα το µεγαλύτερο και το πιο αρχοντικό κτίριο της περιοχής, τώρα ήταν ρηµαγµένο, εγκαταλειµµένο, ακατοίκητο. Στο Λιτλ Χάνγκλετον όλοι συµφωνούσαν πως τούτο το σπίτι είχε κάτι ανατριχιαστικό. Πριν από µισό αιώνα είχε συµβεί εκεί κάτι παράξενο και φοβερό, κάτι που οι γεροντότεροι του χωριού εξακολουθούσαν να κουβεντιάζουν όταν δεν υπήρχαν άλλα θέµατα για κουτσοµπολιό. Είχαν διηγηθεί την ιστορία τόσο πολλές φορές και µε τόσες παραλλαγές, που κανείς πια δεν ήταν σίγουρος για την αλήθεια. Όλες οι εκδοχές ωστόσο ξεκινούσαν από το ίδιο σηµείο: πενήντα χρόνια πριν, το ξηµέρωµα µιας όµορφης καλοκαιριάτικης µέρας, τότε που το Σπίτι των Χερτ ήταν ακόµη περιποιηµένο κι εντυπωσιακό, η υπηρέτρια µπήκε στο σαλόνι και βρήκε νεκρούς και τους τρεις Χερτ.