Δυο λόγια μόνο
Έχουν κουραστεί πια τα μάτια μας τον τελευταίο καιρό, έχει γονα-
τίσει η ψυχή μας. Βαρυθυμιά, καταχνιά κι αποξένωση γύρω μας.
Μια εποχή άλλη γύρευα για το επόμενο μυθιστόρημά μου, μια
εποχή να ψιθυρίσει γλυκά στην καρδιά μου, παρά τις δοκιμασίες
της βιοπάλης και του μόχθου που μπορεί να κουβαλούσε στη ράχη
της. Με ανοιχτές πόρτες κι ανοιχτές αγκαλιές. Με χέρια απλω-
μένα, με χείλη που γελούσαν και μάτια που δάκρυζαν. Με πρό-
σωπα που κοιτούσαν με θέρμη και γνοιάση άλλα πρόσωπα, κι όχι
πανάκριβες, παγερές οθόνες. Αυτή τη γλυκόπικρη μα ανθρώπι-
νη εποχή γύρευα να στήσω στις σελίδες μου λέξη τη λέξη. Να
νιώσω τα βάσανα και τις χαρές της, να τη ζήσω ξανά, σαν μια
ασπρόμαυρη ελληνική ταινία που χίλιες φορές την έχεις δει, κι
όμως, χίλιες φορές θα την ξανάβλεπες. Σ’ αυτές τις τόσο μακρι-
νές μα και τόσο κοντινές μέρες ήθελα να χαθώ. Μ’ αυτές τις τό-
σο μακρινές, μα και τόσο κοντινές ζωές να ονειρευτώ.
Τούτο το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, αγαπητοί αναγνώ-
στες, είναι περισσότερο μια μυθοπλασία, παρά μια ιστορική ανα-
παράσταση.
Γίνε μέλος με ένα πάτημα, με Google, Apple ή Facebook